Petit Bois; een huis in Frankrijk

Weekje extreem relaxt

2012-01-15T22:48:00.021+01:00

Het begon extreem. De weersvooruitzichten waren al behoorlijk sneeuwig, en inderdaad, ter hoogte van Grenoble ging de plensregen over in een equivalent aan sneeuwval. De autoroute du Trièves; het stuk van de A51 ten zuiden van Grenoble, kropen we omhoog achter een sneeuwschuiver. Dat wordt een lange rit over de N75, dachten we nog. Nou, de N75 was afgesloten ontdekten we toen we eenmaal boven bij de rotonde waren. Hadden ze bij de tolpoortjes best even mogen zeggen, vonden we. Enfin, volgens de lokale verkeersbeambte was de N85 wel open, dus wij weer terug naar Grenoble –weer tol betalen- en de N85 beklommen. Die was redelijk sneeuwvrij – gelukkig want het eerste stuk na Grenoble is bloedsteil- en ter hoogte van Gap klaarde het sowieso volledig op. Onder een stralende sterrenhemel tuften we onze compleet sneeuwvrije Céüse op. De vakantie kon beginnen.

De vakantie was relaxt. Geen skiles dit keer, geen skipas en zo min mogelijk klussen. Per dag zouden we bekijken wat voor weer het was, en wat voor type activiteit daar het best bijpaste. En dus gingen wij op een dag dat het op onze hoogte goot van de regen, richting Orcières. Orcières ligt op 1850 meter, dus gegarandeerd in de sneeuw. Dat klopte. Het reed lekker rustig omhoog, want we waren werkelijk de enigen die de berg opgingen. En daar bleef het natuurlijk niet bij; we waren gekomen voor de beroemde sneeuwschoen-trails die ons langs sublieme vergezichten zouden voeren met een onvergetelijk uitzicht op de Ecrins. Behalve dus als het heel hard sneeuwt en je blij mag zijn als je de routemarkering kunt vinden. Het was weer ‘typisch zo’n Van Houten uitje’ zoals Poop treffend opmerkte. Inderdaad. En het was enig. We hebben het zelfs gefilmd.
Geen skipas betekent natuurlijk niet dat er niet werd geskied. We kochten middagpassen, waardoor we van half1 tot 5 konden skiën, wat voor de kids al een hele uitdaging is. En niet alleen met mooi weer; we hebben geskied in de zon, in de regen, in de kou, in de heftige sneeuw en in de mist. Alleen niet in de storm, want toen bleven de liften dicht. Dan is het overigens dubbelfijn als je geen volledige skipas hebt. De kids vonden het weer geweldig. Vooral door de bosjes, wat voor Poop en mij een hele uitdaging is omdat onze ski’s op kritische punten toch een heel stuk minder wendbaar zijn. ‘En mama, denk er om: Bukken’, adviseerde Merijn mij toen ik achter hem aan ging met de filmcamera. Enfin, kijk hier maar (al is het wel wat wiebelig).
De jaarwisseling was extreem relaxt. Met raclette en Catan en om 21.00 vuurwerk. De kids zouden middernacht niet halen, en vuurwerk is men toch niet zo gewend daar, dus dan kun je net wat eerder beginnen. Beter zelfs, dachten we, want wie weet ligt de hele berg al om 22.00 met de luiken dicht te knorren en schrikken ze zich een hoedje als wij ons stukje Hollandse traditie afsteken. Nou, indruk maakte het wel. Na de inleidende honderdklapper stond het hele lotissement op het balkon. Gelukkig konden ze het spektakel enorm waarderen en kregen we applaus na elke vuurpijl. Daarna de kids naaar bed en Poop en ik hadden precies om middernacht de champagne op. Bonne Année, morgen weer vroeg uit de veren!

Een beetje extreem, toch ook relaxt en zowaar nog wat geklust. Poop heeft het bad afgetegeld en voorzien van betimmering. Ziet er al weer een heel stuk affer uit. Verder heeft hij de logeerkamers extra geïsoleerd en de breuk die Fréderique électrique had veroorzaakt in de badkamer hersteld, waardoor de straallamp weer op vol vermogen functioneert.
En toen was de week alweer voorbij. De ochtend van het vertrek mocht Poop nog even de ladder op omdat door de storm een deel van de loodslab bij de schoorsteen was losgekomen. Poop weer in de kluskleren en met kit en pur het dak op om de boel te herstellen en te zekeren. Dat gaat nooit meer los. Het blijft je bezig houden, zo’n dak. Of zoals Pascal onze bovenbuurman zegt: ‘Le toit, c’est une passion'.

Kijk hier voor alle foto's van deze vakantie!

Jaarwisseling 2011/2012

Om alvast in de stemming te komen

2011-12-22T16:51:00.008+01:00

Deze foto's ontvingen wij als opwarmertje van Gerard en Brigitte. Volgende week vrijdag reizen we af! Veel klusserigs zal er niet gebeuren natuurlijk, maar we hopen wel een webcam te installeren in het oostelijk raam. Dan kunnen we voortaan ook op de Appelbes elke dag genieten van prachtige zonsopkomsten en door de avondzon beschenen bergtoppen.

Voor nu moeten we het nog even doen met de webcams van Devoluy. Ook leuk.

We zijn er weer klaar voor

2011-10-30T20:55:00.008+01:00

De lokale bergmarmotten hebben voor komende winter een recordhoeveelheid sneeuw en kou voorspeld. Tijd om onze houtvoorraad op peil te brengen! Gelukkig hebben wij flink wat bomen op ons lotje staan en waait daar jaarlijks een hoeveelheid takken van af die ruim voldoende is om ons warm de winter door te brengen. Poop voegde zich dus vol genoegen naar de lokale gewoonte om de vrije tijd door te brengen met gemotoriseerd gereedschap, en ging een middagje aan de slag met de kettingzaag.

Wat is het hier toch heerlijk in de herfst! Mijn ouders kwamen langs en genoten van een borrel bij het kampvuur, spelletjes met de kids in de hut en de prachtig bontgekleurde taferelen waar we hier zomaar op uit mogen kijken.

Natuurlijk hebben we ook deze vakantie weer volop gewandeld. We komen hier nu voor het vijfde jaar, maar onze lievelingswandelingen liggen nog steeds op onze 'eigen' Ceuse.
Zoals je nooit met je voeten in dezelfde rivier staat, zo loop je ook nooit dezelfde berg op. Het seizoen, de lucht, het uitzicht; het is telkens anders. Om nog maar te zwijgen over onze kids, die steeds verder komen. En er gelukkig op hun manier enorm van genieten. Dat wil zeggen dat er voldoende afgronden en vreselijk spannende rotspartijen aanwezig moeten zijn. Waar ze dan natuurlijk graag op poseren om te laten zien hoe ontzettend stoer ze zijn.

Maar we moesten ook nog aan de slag. Van de zomer lukt het ons om de oostkant in de ecoleum te zetten, nu was het de buurt aan de noordzijde. Vol goede zin doopte ik mijn kwast in de ecoleum en sloeg aan het verven. Maar wat bleek? De olie, een nabestelling, had weliswaar hetzelfde kleurnummer als wat we eerder hadden gebruikt, maar deze was veel en veel roder! Niet best natuurlijk, want hoewel wij niet al te precies zijn op het uiterlijk van ons lotje, willen we toch wel graag dat alle zijden van ons huis in min-of-meer dezelfde kleur zijn uitgevoerd...
Ik belde met de firma Koopmans, maar ook zij snapten er niets van. Er was de laatste jaren geen wijziging in samenstelling doorgevoerd, en de kleurnummers klopten met de batch op het blik. Zij konden echt geen oplossing bedenken. Maar Poop gelukkig wel. We hadden ook nog een blik staan met een door ons afgekeurde editie 210. Met vaste hand mengde Poop-de-meesterschilder deze in een verhouding van 1:6 met de te rode 213 en voilà precies de juiste kleur. Weer een probleem opgelost, en ons huis is nu nog prachtiger.

Kijk hier voor alle foto's van onze herfst in Frankrijk

Welige wollewei

2011-08-09T21:12:00.014+01:00

Fransen staan in principe tamelijk vijandig ten opzichte van de hen omringende natuur. Dat is althans onze observatie. Misschien omdat ze er zoveel van hebben, maar het eerste wat onze Franse medebergbewoners deden toen zijn hun stukje grond mochten bewerken was alle bomen die er op voorkwamen tegen de grond maaien. Het gras moet kort, alles wat groeit en bloeit wordt beschouwd als onkruid, en nieuwe aanplant wordt omgeven door knalgroen worteldoek. Als dit alles is gerealiseerd wordt het geheel omheind met een goed zichtbaar hek, zodat iedereen tot op de centimer weet welk stuk kaal gras van-wie-is.

Daar steken wij met onze woeste bergbloementuin dan wat rommelig bij af. We waren dan ook zeer positief aangedaan door de staat van de tuin van onze bovenburen, waar de klaprozen en korenbloemen welig tierden tussen de berggrassen. Eén onafgebroken wollewei maakte dat de zorgvuldig geplaatste erfscheiding haast niet meer opviel.
Het was helaas van tijdelijke aard. Zodra de buren terugkwamen van hun vakantie aan zee, ging monsieur Lagnel met een motormaaier zijn natuur te lijf. Verdrietig zagen we het aan. Zijn misplaatste actie werd nog wel bevestigd door een stuk steen, dat zich na een aanvaring met de maaier, vinnig door de zijruit van de geparkeerde auto van zijn schoonvader liet slingeren.

Tot zover deze botanische update. Is er nog geklust deze vakantie? Wel degelijk, hoewel veel minder dan we in de zomervakantie gewend waren. Poop heeft met logerende-goede-vriend Joost een waagstuk uitgehaald door een balk in de woonkamer te plaatsen ter fixatie van de voorgevel. Deze wordt in het gareel gehouden door een kabel die van voor naar achter loopt én een balk van de middenpaal naar buiten toe. Deze balk was er al, maar in een tijdelijke vorm van een ruwhouten vijf-bij-tien balkje. Een echte rondhouten paal geschikt maken, stond nog altijd op de klussenlijst. Danzij de assistentie van Joost - een bijzonder vaardige en gespierde klusser - kon deze toer geklaard worden.

Verder hebben we de oostkant van het huis in de ecoleum gezet. Dit is een product op basis van lijnolie dat heel makkelijk verft op ruw hout en het fantastisch moet beschermen tegen de elementen...

We zullen zien, het toont in elk geval prachtig.

We konden het karwei helaas niet afmaken omdat we veel te weinig blikken verf hadden en het spul uit Nederland komt. Wordt vervolgd.

Verder ontvingen we vrienden en familie, beklommen bergtoppen, slenterden door oude stadjes en luierden in-en-om het huis. we hadden deze zomer dus echt vakantie.

Kijk hier voor al onze zomervakantiefoto's

Gered door de Franse Slag

2011-07-07T13:12:00.006+01:00

Terwijl wij ons onwetend wentelden in onze vakantievoorpret, pakten in Frankrijk donkere wolken zich samen boven Petit Bois. Wat bleek het geval, de EDF -de Franse stroomleverancier- had onze laatste betaling nooit ontvangen. Zij stonden op punt ons af te sluiten. Hun factuur was teruggestuurd wegens een incompleet adres (hoe dat ineens kan laten we voor het verhaal maar even buiten beschouwing) en men had besloten dat wij een onbetrouwbare klant waren.

Voor ons zeer gelukkig, hadden ze hierover nog wel contact gezocht met Frédy - u weet wel, onze door-God-gezonden électricien - die vervolgens Wicher alarmeerde. Nadat ik Wicher maandag aan de lijn had gehad checkte ik direct onze persoonlijke pagina op de EDF website, zag ik dat de betalingstermijn inderdaad drie weken (!) was overschreden, verichtte ik acuut de betaling en mailde de EDF dat ik dat had gedaan.

De volgende dag maar even gebeld ter bevestiging. Nee, de betaling was nog niet binnen maar het was goed dat ik belde en tegen het eind van de week zou het geld vast wel binnen zijn en alles goedkomen.

Hmmm. Voor de zekerheid donderdagochtend nog maar eens gebeld. Het bedrag was inmiddels al lang afgeschreven. Maar helaas nee, de betaling was nog steeds niet binnen. Email ook nooit gezien en bovendien willen ze betaalbewijzen graag per fax ontvangen. Enfin, tradities moet je koesteren dus ik op kantoor een fax opgesnord en het betaalbewijs gefaxt. Nog maar eens bellen. Ja, de fax was binnen gekomen. Heel goed. Dan kunnen we u nu weer aansluiten.

Aansluiten? Pardon? Wij waren toch nog niet afgesloten? Ja hoor, maandag is de technicien van de ERDF op weg gegaan om ons uit het net te verwijderen. Maar geen nood, dat kan zo weer worden teruggedraaid. Dat wil zeggen, als we een persoon afvaardigen om getuige te zijn van de wederaansluitingshandelingen van de technicien. Want afsluiten mogen ze zelf, maar voor aansluiten hebben ze onze toestemming nodig. Volgt u het nog?

Enfin, ik nog een poging gewaagd iemand te bereiken om die taak op zich te nemen - het hele weekend zonder stroom te moeten zitten is immers geen prettig vooruitzicht - maar faalde daarin dus belde maar weer met de EDF om een afspraak voor maandag te maken.

En toen kwam alles toch nog goed. Bij het consulteren van de technicien over het vermoedelijke aanrijmoment, moest deze meneer bekennen dat hij aan de hele afsluiterij nog niet was toegekomen. Leve de Franse Slag. We hebben nog steeds stroom.

Twee gaten en een vuurtje

2011-04-24T22:20:00.008+01:00

Hoera, we zijn weer hier!

Na een dagje inkeutelen is Poop vandaag direct aan de klus gegaan met de geplande tweede toiletruimte.
Eerste karweitje was het zagen van een gat voor de afvoer. Even goed positiebepalen in verband met een zware vloerbalk die recht onder de beoogde afvoor loopt, maar meten kan Poop als de beste, dus voor de lunch was het vloergat daar.

Het tweede gat was minder leuk. Dit viel weer in de categorie irritant-herstelwerk-door-gepruts-van-iemand-anders. Dit keer betrof het een actie van onze elektricien. Bij het hakken van een geul voor een aardedraad, heeft hij de reeds aangelegde afvoerleiding voor het boventoilet meerdere malen doorboord. Zonder daar verder iets aan te doen of melding van te maken heeft hij vervolgens de geul weer dichtgesmeerd. Het is dat Poop door deductie vaststelde dat dit gebeurd moet zijn, anders waren onze toiletlozingen vrolijk in de spau tussen de bad- en de logeerkamer terecht gekomen... Maar we waren verder zo ontzettend tevreden over onze Frédy - aan wie we ook wel gerefereerd hebben als onze 'door God gezonden elektricien'-, dat we er maar niet over gaan zeuren. We kloppen het haksel uit de sprei en de kleedjes, en gaan weer vrolijk verder.

Ondertussen heb ik mij enorm uitgeleefd in de tuin met het verwijderen van brandnetels, die we daarna met de kids hebben opgestookt in het eerste kampvuur van het seizoen. Wat een lentevreugd.

Voor het overige was het realiseren van het boventoilet een fijne klus, zonder rare tegenvallers. De grootste puzzel was het aansluiten van de afvoer op de buis een verdieping lager.
Het klinkt simpel, maar zie maar eens precies goed uit te komen zonder dat de buizen te veel onder spanning komen te staan... Ik vind het in elk geval weer heel knap...
En nu hebben we dus een extra plas-en-wasplek!

De rest van de vakantie was weer vooral genieten van onze directe omgeving. Wat hebben we toch een mooie berg bij de hand. De kinderen liepen deze vakantie wéér verder dan de vorige en kwamen nu zelfs op eigen kracht helemaal boven!

Kijk hier voor alle foto's van onze meivakantie in april

We staan al weer te trappelen!

2011-04-16T22:28:00.003+01:00

Nog 6 nachtjes slapen, dan mogen we weer. De komende meivakantie krijgt toch een redelijk hoog klusgehalte. We hebben besloten dat het tijd is om de toiletruimte op de begane grond aan te pakken. Ingeklemd tussen de gang en onze slaapkamer is dit hok momenteel een multifunctionele plek waar de kinderen gebruik maken van ons oude campingtoilet, die tevenst dienst doet als schoonmaakkast en fungeert als bergplek voor spullen-waar-we-nog-geen-bestemming-voor-hebben.

Deze situatie had nog jaren kunnen voortduren, ware het niet dat we merkten tijdens de afgelopen vakantie, dat een extra toilet en wastafel best handig zouden kunnen zijn als je 5 logés hebt. Met de zomervakantie in het verschiet waarin we een gezin van 6 personen te logeren krijgen, is de realisatie van onze privé poedelplek tot prio 1 verheven.

Een mooi geloogd grenen toilettafeltje staat al jaren klaar om in gebruik te worden genomen, en dit weekend hebben we een prachtige wasbak op de kop getikt om er op te plaatsen. Een natuurstenen geval, dat ondanks zijn bescheiden afmetingen van 50 x 30 centimeter, natuurlijk weer loodzwaar is.

Wijs geworden wacht Poop met de aanschaf van de doorvoer en de chiffon tot in Frankrijk. Niet omdat hij zich zo enorm verheugt op de lokale bouwmarkten - in tegendeel; hij komt er altijd tamelijk knorrig vandaan - maar omdat het geheel uiteindelijk op een Franse leiding moet worden aangesloten, en wij inmiddels weten dat deze qua maatvoering, subtiel doch beslist afwijken van de Nederlandse.

Poop beperkt zich nu tot het voorbereiden van de boodschappenlijst, en ik denk na over wel-of-geen-gordijntje-onder-de-wasbak en wat-voor-spiegel-past-er-bij.

Wordt vervolgd!

Winter 2011; zoek de verschillen...

2011-03-12T22:52:00.006+01:00

Nee, dit is geen gevalletje weersomslag; dit is het verschil tussen de winters 2010 en 2011 in de Hautes Alpes... De lokale bergmarmotten hadden in de herfst nog een recordhoeveelheid sneeuw voorspeld. Eén die de winter van 2010 zou overtreffen, maar het blijkt maar weer: geloof nooit wat de bergmarmotten zeggen.

Op de Céuse kon helaas geen meter geskied worden, maar in Devoluy - aan de ander kant van de 'klimaatgrens' - lag gelukkig ruim voldoende sneeuw op de pistes.

De kinderen gingen voor 7 ochtenden de klas in. Iets waar ze vooraf heftig tegen protesteerden, maar wat ze uiteindelijk heel erg goed beviel. Vooral dankzij de jolige leraar die een voorliefde had voor skien over hobbels, naast de piste en door de bosjes. Bovendien waren er twee Nederlandse kinderen die ook het liefst de hele dag deden alsof ze een Pokémon-figuur waren... Na een week behaalden de kids hun premiere-etoile; het derde niveau. En - zo werd vol trots gemeld - niet iedereen had het gehaald, dus het was echt een prestatie!

De degelijke off-piste training van onze 'Gigi' maakte dat we aan het einde van de week met de boys van de rode buckelpistes afkonden, dus hij heeft zijn werk goed gedaan. Geweldig om te zien hoe snel die ukken het oppakken en met hoeveel enthousiasme ze zich overal van af storten.

Reinier en Petra waren met hun drie kinderen de hele week bij ons te gast, en dat was supergezellig. De grote logeerkamer waar we in de herfstvakantie de laatste hand aan hadden gelegd, is uitvoerig in gebruik genomen. Heerlijk om met zoveel mensen in ons huis te zijn, en dan nog niet eens het gevoel te hebben dat het 'vol' is.

De kinderen vermaakten zich geweldig met elkaar, zowel op de piste als 's avonds in de hut.

Klustechnisch was het, zoals verwacht, een mager weekje. Poop heeft twee lampen opgehangen en wat takken verwijderd die de elektriciteitskabels in de weg zaten. Nu hing de helft van die kabels al los sinds de sneeuwval van vorig jaar, maar je zult net zien dat als ze zien dat onze takken de boel verder onder spanning zetten, ze de hele ellende in onze schoenen proberen te schuiven. Dan maar wat boom minder.

Ook al was de sneeuw dit jaar op La Montagne van een betreurenswaardig laag niveau; het uitzicht was er niet minder om.

Het was weer heerlijk om hier te zijn. Het voelde als een voorproefje van de meivakantie, en die is nog maar zes weken weg!

Kijk hier voor alle foto's van deze wintersportvakantie

De eerste sneeuw is al weer gevallen!

2010-11-28T22:31:00.003+01:00

Deze veelbelovende foto ontvingen wij vandaag van Gerard en Brigitte. Het gaat goed met de winter op La Montagne. 's Nachts vriest het al 13 graden!
Met de natuurontwikkeling op de Ceuze gaat het ook voorspoedig; laatst heeft een roedel van 7 wolven de schaapsherder met kudde en al van de berg af gejaagd...

'Toujours la toit, c'est une passion'

2010-10-29T23:06:00.009+01:00

'Hoe gaat het met het dak?' is een soort standaardbegroeting bij ons op de berg. Zeker nu de sneeuwhoeveelheden elk jaar lijken toe te nemen. Onze bovenbuurman merkte droog op dat aan het dak werken, een plaatselijke passie is.

Al in het voorjaar hadden we geconstateerd dat onze nokpannen ook deze winter niet ongeschonden door waren gekomen, en dat Poop nog vóór het nieuwe sneeuwseizoen omhoog moest voor herstelwerk. Door de vorig jaar geplaatste sneeuwhaken, waren de gewone pannen goeddeels intact. Maar bij de nok aangekomen bleek de ravage nog veel groter dan van tevoren ingeschat. Het aantal bestelde pannen was onvoldoende, maar gelukkig lagen her en der bij lotgenoten nog reservepannen die Poop kon gebruiken. En wat er daarna nog mankeerde, kluste hij weer heel met een onverslaanbare combinatie van kit en ducktape. Dat houdt wel weer een wintertje. En Poop heeft zijn geheime wapen ingezet: de pur-spuit. Zeven bussen pur heeft hij leeggespoten onder de nokpannen, en de verwachting is dat dit de druk beter verdeelt en dat de pannen het zullen houden.

Volgens Gerard en Brigitte heeft de plaatstelijke weerprofeet voor komende winter een hoeveelheid sneeuw voorspeld die die van vorig jaar zal evenaren, dus we zullen meemaken of dit nu gaat werken.

Een ander dakdingetje was het weer rechtkrijgen van de ondersteuning van de nok aan de zuidkant. Poop heeft deze zomer de hele ondersteuning van de noordkant verbeterd, maar zag daarbij dat de voorzijde ook nog niet geheel pluis was. Zoals al eerder gezegd, heeft onze Franse kelderbouwer zijn opdracht om een goed fundament voor de drie steunpalen te storten, niet al te perfectionistisch uitgevoerd. MEt als gevolg dat de hele middenpaal begon te verzakken.

Toen Poop aan het uitgraven sloeg, ontdekte hij dat er in plaats van de afgesproken halve meter, slechts 20 centimeter beton was gestort, en ook maar ten dele op de juiste plek.

Aan de slag dus. Het dak werd opgekrikt met twee kriks, de steunzuil ontmanteld, de betonplaat uitgegraven, het gat uitgediept, nieuw beton gestort, nieuw zuiltje er op, zuiltje volgestort, en de paal er weer met draadeinden op bevestigd.

Met het krikken van het dak had Poop van de zomer al ervaring op gedaan en de hele klus liep gesmeerd.

Maar er waren ook leúke klussen. Klussen waar we al jaren naar uitgekeken hebben. Zoals het ophangen van de lampen in de keuken en het inrichten van de grote logeerkamer in de kelder.

En er was tijd voor buitenspelen. De herfst is dé tijd om stevige wandelingen te maken. Niet te warm en nog geen sneeuw op de paden.

Gelukkig was het prachtig herfstweer en konden we genieten van al het moois dat we daar zo maar onder handbereik hebben. Overigens in alle varianten: zonnig, zacht, koud, winderig en zelfs met eerste-sneeuw.

De kinderen hebben zichzelf wederom overtroffen op de bergpaden en hebben weer net zo genoten als wij.

En nu breekt onze 'poolwinter' aan; pas over 4 maanden mogen we weer...

Klik hier voor al onze hefst-2010-foto's

Intermezzo

2010-10-10T23:01:00.008+01:00

Nadat we in 2006 de grond hadden gekocht en in 2007 het hout voor de hut hadden besteld, kochten we als logische vervolgstap maar vast de lampen voor in de keuken. Een buitenkansje van wit porselein met blauw koeiendecor, waarvan we spijt gehad zouden hebben als we het hadden laten liggen... Gelukkig hebben ze gevieren de opslag en alle verplaatsingen overleefd en zijn we nu toe aan installatie. Maar... we hangen ze natuurlijk niet gewoon aan het plafond!

De afgelopen weken is Poop lekker aan de slag gegaan met het montagnarde armatuur.
Natuurlijk een eigen ontwerp dat in onze polderwerkplaats is gerealiseerd.

Het geheel is uitgevoerd in larikshout dat zowaar bij onze buurt-Gamma verkrijgbaar was.

Let op het fijne uitgesneden hartje; een thema dat op meerdere plekken terug komt in ons interieur, wat overigens heel normaal is in een montagnarde blokhut.

Voilá, het resultaat. Donderdag zetten we weer koers richting De Berg en zullen we ze installeren.

Verder staan er nog wat kleinere klussen op het programma zoals het plaatsen van de tussendeuren in de kelder en het in gebruik nemen van onze definitieve voordeur. De laatste is ook een "echte Poop" van balkenhout.

En dan rest er nog een serieuze hersteloperatie onder de veranda. Poop zal met Gerard de middenpaal rechtzetten. Deze steunt nu op een verkeerd gestorte betonplaat die langzaam wegzakt. Volslagen prutswerk van onze moitiee-moitiee-kelderbouwer Perez. Als je iets goed wil doen moet je het Poop laten doen, zucht.

Maar goed, we hebben er weer heel veel zin in en zullen natuurlijk verslag doen van de geboekte resultaten en het genoten hutgeluk!

De Laatste Grote Klusvakantie

2010-08-11T20:49:00.007+01:00

Dit was de laatste keer. Van af nu doen we (en met 'we' bedoel ik natuurlijk Poop) alleen nog maar iets klusserigs, als we verder niets te doen hebben. Ons huis is af genoeg.

Wat heeft de zomer van 2010 opgeleverd?
Om te beginnen is onze badkamer betegeld en is het bad voorzien van een spatscherm. Het feit dat we niet langer in een tent van douchegordijnen douchen, werkt beslist comfortverhogend.

In de kelder is de familiesuite gerealiseerd: een grote tweede slaapkamer, waardoor we supersize gezinnen -waar onze naaste omgeving van vergeven is- makkelijk kunnen herbergen.
We hebben nu een comfortabele ouderslaapkamer, en een aanpalende kamer met een groot tweepersoons bed en twee eenpersoonsbedden.

Twee jaar geleden besloten we tijdens de bouw om één laag balken achterwege te laten, om reserve balken te hebben voor eventualiteiten(met de kennis van toen een logische vrees). Het grootste deel daarvan is onaangesproken gebleven, en lag nog altijd onder een vrolijk knalgroen zeiltje voor ons huis op een bestemming te wachten. Die is nu gevonden in de vorm van de lange muur van de familiesuite. Een superleuke timmerklus en een prachtig resultaat!

Voor de bouw van deze kamer én voor de assistentie bij het aanbrengen van extra steunbalken aan de achterzijde van het huis, hebben we Ronald ingeschakeld. Ronald die vanaf de eerste balk bij de bouw betrokken is geweest en met wie Poop bijzonder graag klust.

Ronalds vakmanschap kwam goed van pas bij het plaatsen van twee betonnen poeren om de balken op te laten rusten, het metselen van een keermuur aan de noord-west kant en voor het samen plaatsen van de eigenlijke steunbalken.

De balken waren een lang gekoesterde wens van Poop. Eigenlijk vanaf het moment dat hij het geleverde hout inspecteerde en constateerde dat de nokbalken geen van allen doorliepen. Maar ja, er waren nogal wat andere details die om voorrang streden zoals het plaatsen van ramen, een badkamer en een keuken.

Nu we deze winter drie maanden lang een metertje sneeuw op het dak hebben gehad, zie je dat het zwaar overstekende dak aan de achterzijde licht begint door te buigen. Hoog tijd voor extra steun dus. Mede dankzij de krik van Piet waarmee het dak omhoog kon worden gebracht, en zorgvuldig meten, hakken en zagen door Poop en Ronald, viel deze klus nu eens absoluut niet tegen.

De benodigde balken hadden we gelukkig voorhanden en het resultaat is wonderschoon. Het ziet er uit alsof het altijd zo is geweest.

Ook een enorme verbetering is de nieuw verkregen orde op ons lotje. Om ons huis lagen verspreid grote en nog grotere stapels met bouwhout, resthout, afvalhout en hout-waarvan-niemand-wist-dat-we-het-ook-nog-hadden. Nu de bouw van de balkenmuur en de realisatie van de steunpalen korte metten hadden gemaakt met de gifgroene puist-voor-ons-huis, werd het tijd om ook de rest weg te werken.

Gelukkig waren Reinier (broer van Poop) en Petra met gezin-en-vrienden, van harte bereid om een dagje te sjouwen en te zagen. Leve de afkortzaag, de cirkelzaag en de noeste arbeid. Nu hebben we dan een waarlijk keurig huis!

Tussen de bedrijven door was er gelukkig ook nog tijd om van de omgeving te genieten, en vermaakte ik mij sowieso enorm met de kids. Vakanties zijn een ijkpunt voor hun ontwikkeling, vind ik. Ze kunnen zich nu echt uren achtereen zélf bezighouden, lopen zonder (al te veel) gemor een hele etappe op eigen benen (zolang Poop niet in de buurt is voor een incidenteel ritje op de nek) en helpen maar wat graag mee met het geklus.

En als kers op de taart had ik ook nog een uitje-voor-mijzelf toen ik met schoonzus Petra en vriend Jan de Pic de Bure overschreed naar Joue du Loup. 1000 meter omhoog en 1100 meter naar beneden. Hulde aan onszelf en wat een prachtige tocht!

In oktober gaan we weer en dan is het ook voor Poop echt vakantie.

Klik hier voor alle foto's van onze kluszomer

Keuken, check!

2010-05-19T21:44:00.008+01:00

Hij zit er in en alles doet het. Poop heeft zijn meesterproef afgelegd en een staaltje timmermanswerk geleverd waar menig artisan een puntje aan kan zuigen.

Het was al met al nog een heel gepruts en gedokter om alle elementen in elkaar te zetten. Vergeet Ikea-achtige systemen waarbij je een aantal planken en balken in elkaar schroeft. Poop's design lijkt eerder op het Kratje van Escher. Alleen hij kan er wijs uit worden (en soms ook hij niet). En het resultaat is er naar.

Het project begon met het in elkaar zetten van de voorbereide elementen en het in positie brengen van het aanrecht. Een klus waar we jaren naar uitgekeken hebben en die uiteindelijke met behulp van buurman Gerard werd geklaard. Net zoals het naar binnen hijsen van het Falcon fornuis. Hulde en dank aan zijn adres want zowel de aanrecht elementen als het fornuis wegen elk ruim honderd kilo, en zijn bepaald niet voorzien van handige til-grepen.

Maar de grootste uitdaging was het in huis krijgen van de juiste spullen voor de aansluiting van het fornuis op een butagasfles in de kelder. Een onderneming die natuurlijk weer in talrijke etappes uiteenviel waarbij we geleerd hebben dat: Franse leidingen 14 mm zijn terwijl in Nederland alles 15 mm is, een reduceerventiel voor een caravan niet in huis mag worden gebruikt, een reduceerventiel dat wel in huis mag worden gebruikt op de fles zit en dat wat in de caravan mag worden gebruikt op de muur zit, je dan dus weer een andere slang nodig hebt, je bij Andrety nauwelijks parkeerplaats vindt midden op de dag, de zaak ondanks zijn waanzinnig lage serviceniveau en absurd hoge prijzen toch heel goed loopt, dat Poop er uiteindelijk zelf uitkomt, en dat het dus gewoon -net als alles- voor elkaar komt. Ik kan uit mijn dak met mijn vijf-pits gasfornuis.

Klustechnisch was de vakantie dus een enorm succes. Weertechnisch wat minder. Jammer van het biertje-in-de-tuin aan het eind van de klusdag, maar gelukkig was er nog genoeg ruimte voor gekeutel om het huis en stoere trips.

Vooral toen we het iets verder van huis gingen zoeken in de Ardeche en in de Provence. In de Ardeche bezochten we een lang gekoesterde wens van de jongens: een echte donkere grot; de Aven Marzal. Een gat in de grond van 126 meter diep (!). Een aanrader voor mensen zonder claustrofobie of dieptevrees.

Wij vonden het in elk geval erg leuk, en de jongens helemaal; niet in het minst vanwege de aanpalende 'dino-dierentuin'. Een wandeling langs de Ardeche smaakte naar meer. Hier komen we terug.

Een evengroot succes was onze afdaling in de Gorges du Verdon, in de Provence. De grootste kloof van Europa heet weliswaar Grand Canyon, maar doet vooral denken aan de Canyon van Zion (voor wie dat wat zegt, anders een aanrader voor wie er nog nooit is geweest).

Het hoogtepunt bestond uit een hike door een aantal tunnels die werkelijk pikkedonker waren. We kregen toestemming van een Frans gezin-met-ledlampjes om in hun kielzog te opereren en zo schuifelden we in het duister door de Gorge. Af en toe waren de tunnels onderbroken en stond je knipperend in het zonlicht midden in de Canyon. Een spannend stuk met kabels maakte de ervaring helemaal áf.

Weer een zeer geslaagde vakantie waarin we veel hebben gedaan en veel is bereikt. En over vijf weken mogen we weer!

Kijk hier voor alle foto's van de meivakantie

Een fijn project

2010-04-04T21:33:00.007+01:00

Met nog een krappe vier weken te gaan voor we weer naar Frankrijk vertrekken, begint de tijd te dringen. Poop zaagt, freest, boort, schuurt en lijmt dat het een lieve lust is. Regelmatig verzinkt hij in gepeins boven zijn tekeningen om nog hier en daar een aanpassing door te voeren. Dan springt hij weer in de auto voor nog meer douglas planken en balken. Al met al geniet hij zich helemaal suf van dit project.

Bij gebrek aan klusruimte vindt alles plaats in en om het huis, waardoor we geregeld door de keuken in wording hink-stap-springen. Van de woon- naar de studeer- naar de badkamer. Het hindert niet; hier wordt een groots werk verricht.

Het frame voor de arduinse gootsteen. Deze gootsteen is een oude Belgische bak van 80 x 50 cm, die we samen met een bijpassend aanrechtblad van 1,5 meter hebben gekocht in het Belgische Arduinen Hoekje. Wederom een Marktplaats-vondst waarmee we voor weinig geld iets unieks op de kop hebben getikt. Het aanrecht is helemaal gepolijst en op diverse plaatsen zitten er fossiele schelpjes in. Het is natuurlijk weer onhanteerdbaar zwaar, zoals alles in onze hut, en dat maakt dat de keuken nogal robuust moet worden uitgevoerd om niet in elkaar te storten onder het gewicht van het Belgisch hardsteen. Maar dat is Poop wel toevertrouwd...

De korte zijde van de keuken krijgt een aanrechtblad van houten balkjes. De balkjes worden verlijmd en voor extra stevigheid in het gareel gehouden met een aantal draadeindes.

Het stellen van het aanrechtblad.

Een zijpaneel. Aan de onderkant staat nog een geschulpte plint gepland.

Ik vermaak mij ondertussen met het naaien van de keukengordijntjes voor het aanrechtkastje.

Koud en geweldig

2010-03-14T00:44:00.008+01:00

Al onze visioenen van opwarmen bij onze superkachel in onze ultraknusse berghut, werden werkelijkheid deze wintersport. Een recordhoeveelheid sneeuw viel deze winter op La Montagne. In 30 jaar lag er niet zoveel. De sneeuwschep kwam goed van pas bij het uitgraven van de parkeerplaatsen. Gelukkig had bovenbuurman Gerard, ons huis de dag voor aankomst al toegankelijk gemaakt.

Met Anna - de zus van Poop - schoonvriend Ben en nichtje Renee, beleefden we een heerlijke week in ons Petit Bois. Reinier en Petra waren met het gezin neergestreken in Super Devoluy, en die kwamen we geregeld tegen op de piste. Een hele familiereunie dus! Merijn en Wytze gingen dit jaar voor het eerst op les en zijn nu gediplomeerde 'flocons'.

We skieden in Devoluy vanwege de skilessen voor de kids, maar de laatste dag gingen we de Ceuze op. Extra leuk om te skien met uitzicht op onze mountain lodge (als je heel heel erg goed kijkt).

De sneeuwhaken doen het prima en houden de massa sneeuw keurig op hun plek. We kregen na thuiskomst wel van Gerard te horen dat wederom een aantal pannen is stukgevroren. Het blijven pannen van matige kwaliteit. Als we ooit ons dak vervangen, gaan we voor stalen golfplaat. Niet zo montagnarde, wel praktisch.

Thuis in onze polderbungalow, is Poop al weer druk doende met de keuken. Het eerste onderdeel zit in elkaar! Zie je het voor je? Geloof me, het wordt prachtig!

Nog 4 dagen!

2010-02-15T09:39:00.003+01:00

Oh,oh,oh, wat ziet dat er prachtig uit! Inmiddels ligt er bijna een meter sneeuw op het dak, en voor woensdag wordt nog meer voorspeld.
Gelukkig zal buurman Gerard het pad naar onze voordeur sneeuwvrij maken, anders moeten we vrijdag in het donker eerst een paar uur zwoegen om uberhaupt binnen te komen.

Klussen aan de keuken

2010-01-24T22:28:00.005+01:00

Kijk, dat ziet er vertrouwd uit. Een stapeltje hout in de tuin, en Poop die er zijn zaag in zet.

Het is de keuken in wording. Poop heeft een prachtig ontwerp gemaakt voor een zeer robuust ogende montagnarde keuken.

Aan de veranda-kant komt het arduins aanrecht met de gigantische arduinse gootsteen van bijna een meter breed en aan de andere kant nog een los element en een dubbele kast waarin de ijskast wordt weggewerkt.
Piece de resistance is het falcon-fornuis met vijf branders en drie ovens, dat we op Marktplaats hebben gescoord...

De keuken wordt uitgevoerd in brede douglas planken van meer dan 2cm dikte en, om het af te maken, voorzien van echte Franse berghut-gordijntjes...!

Helemaal knus dus.
Poop bereidt de keuken hier zo ver mogelijk voor, zodat hij als een IKEA pakketje in de mei-vakantie mee gaat naar Frankrijk!

Sneeuw sneeuwer sneeuwst...

2010-01-13T21:34:00.004+01:00

Het sneeuwt op La Montagne. En niet zo'n beetje ook. Het record van vorig jaar is alweer verbroken met een meter sneeuwval in 24 uur... Het is maar goed dat het Poop is gelukt om de sneeuwhaken te plaatsen, zodat de sneeuw niet net als vorig jaar onze kostbare dakpannen vermorzelt tijdens het afglijden.

Helaas kwam het vrije dagen-technisch niet uit om dit jaar de jaarwisseling in Frankrijk door te brengen. En ook al genieten we momenteel volop van de Nederlandse wintersportmogelijkheden, met sleeën in de duinen en schaatsen op de Kaag; we zouden toch ook graag even door de Franse sneeuw stampen.
Gelukkig is bovenbuurman Gerard zo vriendelijk ons op regelmatige basis te voorzien van sfeervolle beelden van onze blokhut.

En daarnaar starend tellen we de dagen af tot 19 februari, als we weer in de auto stappen richting Petit Bois.

Kijk hier voor meer foto's van La Neige de La Montagne!

Herfst in Frankrijk

2009-10-28T17:14:00.009+01:00

Na een overnachting in Dijon rijden we zaterdagmiddag vol verwachting onze berg op. We worden verwelkomd door hellingen vol goudgele populieren die glanzend afsteken tegen de donker beboste bergwand. De lucht is stralend blauw, in de schaduw vriest het, de eerste sneeuw is al gevallen.

Bij ons huis aangekomen klopt ons hart vol verwachting als we de hoofdschakelaar overhalen. "zou het kunnen dat we toch ineens geen stroom hebben?" vroeg ik nog aan Poop, die ochtend op de autoweg. Maar volgens Poop was dat onmogelijk. Piet had het gezien, en Fredy had het bevestigd.

Maar toch gebeurt er niets. Geen lamp floept aan. Niets zoemt. Behalve mijn oren dan, van naderend onheil. "Misschien zit er ergens nog een schakelaar?" opper ik. Ondertussen bel ik Fredy. Ik weiger toe te geven aan het brede scala aan emoties dat mij nu ten dienste zou kunnen staan; ik ga niet huilen en word ook niet heel erg boos. Ik bel gewoon Fredy, en vraag hem of hij misschien weet waarom onze stroom het niet doet.

Fredy is vissen, heeft geen nummers bij de hand, en suggereert dat ik even de ERDF bel. Nu word ik toch een "petit peu en colaire", meld ik hem. Inmiddels heeft Poop onze kast opengeschroefd en onze Franse buurman gemobiliseerd door ook even zijn stroom af te sluiten. Die komt van pas want ik geef hem Fredy. Kunnen ze samen in rap Frans mooi uitvinden wat er aan de hand is. Er blijkt een zekering te zijn verwijderd - de visible - waardoor we zijn afgesloten. Meneer Lagnel - onze buurman -is zo superaardig om voor mij de ERDF te bellen om te informeren wat er in hen gevaren is dat maakte dat ze onze stekker er uit hebben getrokken.

Na ongeveer drie kwartier (!) met ongeveer de hele ERDF aan de lijn gezeten te hebben, komt hij er achter dat de ERDF ineens het rapport van de CONSUEL kwijt was. En "kwijt" is "nooit gehad" voor een ambtenaar. En in dat rapport staat dat onze installatie is goedgekeurd. En zonder rapport is hij dus niet goedgekeurd. En een niet goedgekeurde installatie mag niet worden aangesloten. En dus trokken ze de stekker er uit. Zo doen ijverige ambtenaren dat.

Nadat ik Fredy van dit nieuws op de hoogte had gebracht, en nadat hij verzekerde dat hij het maandag ging regelen en desnoods een stekker uit zijn eigen gereedschapskist er illegaal in zou stoppen, konden we weer wat rustiger ademhalen. Ondertussen had Poop de kachel al hoog opgestookt en kregen we tijdelijke stroom van meneer Lagnel en van Piet. Voldoende om onze primaire systemen te laten draaien.

En wat is het hier weer mooi. Als je 's morgens naar buiten kijkt, vergeet je alles wat er mogelijk nog aan de wereld mankeert.

Na deze ietwat valse start, gingen we dus opgewekt aan de klus. Een klein hoogtepunt was de succesvolle installatie van de vaatwasser. Verder bracht Poop de heerlijke montagnarde gordijnen in positie en maakte hij een begin met het plaatsen van de sneeuwhaken op het dak.

En toen was het dinsdagmiddag 16.00 uur en reed er een blauw ERDF-busje onze weg op. Ik spoedde mij naar buiten om de monteur met veel enthousiasme welkom te heten, vastbesloten hem niet los te laten voordat alles werkte. Alles kwam in orde zei hij, het was niet nodig dat ik hem assisteerde. Behalve dan dat hij de verkeerde kast aan het openschroeven was. Toch maar goed dat ik er naast stond, anders was hij route direct de Ceuse weer afgereden, tevreden met zichzelf dat hij het probleem zo snel had geanalyseerd. "Vind je het gek dat je geen stroom hebt. Heel die kast is leeg...". Nou ja, zo ver kwam het gelukkig niet. Ik wees hem onze kast "En haute?!?!?!" riep hij uit, waarna hij zich zuchtend op weg begaf. Maar toen was het karwei dan ook in 3 minuten geklaard. Hoera, de meter loopt!

De rest van de week hadden we vakantie. Zus Miek kwam met man en 4 kinderen, en ons huis is nu helemaal ingewijd. Iedereen een lekker bed, en de boiler kon het allemaal prima bijbenen. Heerlijk om onze dierbaren deelgenoot te maken van ons berggeluk.

Zaterdag lukte het Poop zowaar om alle geplande sneeuwhaken op het dak te plaatsen, al moest hij de laatste bij het schijnsel van de maan vastzetten.

Ons huis is klaar voor de winter. In februari mogen we weer!

Kijk hier voor alle foto's van deze vakantie.

Emailbericht van Piet ter plaatse (lotje 5): 'We hebben stroom!'

2009-09-25T08:21:00.006+01:00

Dag Anke en Poop,

We hebben stroom !!!! En jullie ook !!! De hoofdschakelaar aanzetten
en alles doet het.
Je weet niet wat je meemaakt. De boiler, de senseo, de wasmachine; alles tegelijk aangezet en het doet het gewoon.
Gisteren kwamen 2 mannen in opdracht van de EDF en die hebben het voor elkaar gemaakt. Heb er een foto van maar die mail ik vanuit Nederland (internet werkt niet best, had jullie gisteren al willen mailen, maar lukte niet).
Hoewel ze eigenlijk de aansluiting zelf niet mochten maken hebben ze dat in ruil voor een koud biertje toch gedaan, ook bij jullie (voor hetzelfde biertje).

Laat die herfst en winter maar komen zou ik zeggen. Het is hier trouwens jaloersmakend fantastisch. Prachtig weer, schitterende herfstkleuren, de hele dag op het balkon, kortom je weet weer waarom je voor deze plek gekozen hebt als je hier een paar dagen bent.

Zie jullie gauw, maar trek die champagne maar los.

groetjes,
Piet

Ademloos staren wij naar onze computer. Het staat er echt. We hebben stroom. Een dag eerder dan gepland. Fredy had het natuurlijk al beloofd, en als Fredy iets belooft dan gebeurt het ook, dat blijkt maar weer. En nu hebben we een huis met stroom! Dat is wel weer reden voor een wijntje. Proost!

'Je fais en sorte'

2009-09-15T21:39:00.003+01:00

De afgelopen maand hebben we nagenoten van onze zomervakantie en de staat van ons huis. Maar met de herfstvakantie nog maar 5 weken weg, en nog geen elektriciteit in zicht, begonnen we ons ouderwets zorgen te maken over de voortgang.
Het laatste wat wij immers op dit gebied hebben gesignaleerd, was dat de meneer van de ERDF een foto had gemaakt van ons elektriciteitskastje, en daarmee weer van de berg af tufte.

Ik vond het tijd worden om onze Fredy maar eens te mailen met de vraag of hij inzicht kon geven in de planning.
De volgende dag kregen we antwoord. Hij meldde dat de ERDF z'n dingetje (geen idee wat, maar soit) zou gaan doen in de week van 21 september en hij was 'en sorte' dat we die week stroom zouden krijgen.

Aha. Maar wat betekent 'en sorte?' Hoopvol? Vastbesloten? In de mist? Gelukkig bood de online vertaler uitkomst. 'Faire en sorte' betekent dat je het gaat regelen. En dat was precies wat we horen wilden.

Als aanmoediging vroegen we hem per omgaande om dan ook maar offerte uit te brengen voor het pleisterwerk van de buitenkant van de kelder, en vandaag bevestigde onze Fredy dat wij 25 september over stroom beschikken...

Dat zou toch wat zijn...

Belangrijke beslissing

2009-08-21T15:36:00.009+01:00

Halverwege onze vakantie namen we een belangrijke beslissing: ons huis komt nooit af. En dat is prima. We waren het er helemaal over eens. Wat een opluchting. Ons huis is heerlijk zoals het is, al is het nog (lang) niet af. Wanneer wel? Geen idee. Misschien over 5 jaar. Maar waarschijnlijk nooit helemaal. Dat gezegd hebbende, hielden we ineens veel meer tijd over voor vakantie.

De eerste twee weken waren we overigens nog soort van druk, omdat mijn ouders zouden komen logeren. Er moest dus een logeerkamer in gereedheid worden gebracht, en de functionaliteit van de badkamer moest ook op een wat hoger niveau getild worden. Tenminste een vloer in beide ruimtes, een werkende wastafel, een opgemaakt bed en - als we er nog tijd voor hadden - gordijnen.

De broer van Poop kwam met zijn hele gezin meeklussen, wat erg gezellig was natuurlijk, en maakte dat er een hoop werk ineens gedaan werd, waar we anders nog lang niet aan toe gekomen waren. Zo stortte Petra zich vol enthousiasme op het verwijderen van overtollig peurschuim. Een cosmetische operatie, die maakt dat het huis er nu een heel stuk verzorgder uit ziet.

Uiteindelijk zagen Poop en ik vrijdagmiddag zowat sterretjes van het harde doorwerken. Maar terwijl mijn ouders de berg optuften, legde ik dan werkelijk de laatste hand aan de accessoires in de logeerkamer. Opgelucht ploften we achter een biertje, de lofuitingen van mijn ouders stralend in ontvangst nemend.

De 'druk' van de komst van mijn ouders was een mooie deadline. Ze moesten zich ook zeker niet bezwaard voelen dat hun bezoek ons werk had bezorgd, werk dat toch gedaan moest worden. Maar we besloten wel dat we - en dan met name Poop, die de afgelopen jaren zowat alleen maar doorgebuffeld heeft - vanaf dat moment, vooral vakantie zouden vieren.

De Voortgang
Toch is er ook deze vakantie weer finke voortgang geboekt. Met name in de comfortverhogende sfeer:
- De belangrijkste kieren tussen de balken zijn gedicht. Met een professionele kit-installatie en schuimrubberen strips heeft Poop het huis nu zo goed als winddicht gemaakt.

- De kritische delen zoals de veranda-relingen, de grote staande balken onder de veranda en de kozijen van de kelder verdieping zijn geschilderd met ecoleum. Een moderne variant op carboleum die het hout een prachtige diepe kleur geeft. Volgend jaar gaat het hele huis in de tjet.

- De badkamervloer is getegeld, de wastafel is geinstalleerd en de badkamerkastjes zitten in elkaar. Volgende project is het tegelen van de wand rondom het bad. We kunnen nu al badderen en de douche is aangesloten, maar douchen moet nu zittend. Als het tegelwerk af is kan het scherm geinstaleerd en kunnen we echt douchen. Voorlopig voldoet het bad uitstekend.
- De veranda-uitzet die we al 2,5 jaar in de opslag hadden heb ik in elkaar gezet en ohoh wat zitten we daarop te genieten. Een gezelschap van 10 man kunnen we makkelijk om de tafel hebben.
- Alle in-het-oog springende klodders peurschuim zijn verwijderd.
- De grote werkbank en enorme stapel afvalhoutjes onder de veranda zijn opgeruimd, en - ontdaan van spijkers - verzaagd tot haardhout.
- De 'tijdelijke' voordeur is geperfectioneerd en voorzien van een deurklopper. In de herfst wil Poop de deur completeren met een deurklink, waarmee de kans dat de deur ooit nog wordt vervangen door een 'echte' verder afneemt.
- De kapstok hangt in de hal.
- De kamers van de kinderen zijn ingericht met lampjes, kasten, posters en fotolijstjes.
- Op cruciale plekken - zoals in onze slaapkamer en in de badkamer - zijn de sfeervolle Leksvik kledinghaken opgehangen.
- De wasmachine is opnieuw geinstalleerd en doet het gelukkig nog uitstekend.
- We hebben een vlak plateau voor het opzet-zwembad.

Al met al een hele lijst, die maakt dat we nu echt zeer comfortabel in ons huis kunnen vertoeven. Er ontbreekt helaas nog 1 detail: we hebben nog steeds geen eigen stroom.

Halverwege de vakantie stond Fredy de elektricien ineens op de stoep met de heuglijke mededeling dat de man van de ERDF elk moment zou langskomen voor de aansluiting. Opgetogen stond ik klaar met de camera om het histerische moment vast te leggen.
Een half uur te laat verscheen dan De Meneer. Verontrustend casual gekleed klom hij met Fredy omhoog naar ons elektriciteitkastje. En toen? Hij maakte een foto, daalde weer af en vertrok. Ons verbijsterd achterlatend. "C'est tout?" vroeg ik aan Fredy toen ik mijn stem had hervonden. "Une photo?" Fredy knikte bevestigend en toch ook een tikje verontschuldigend: "Nu gaat hij waarschijnlijk weer 3 weken overleggen met zijn collega's."
Nou ja, gelukkig hadden we nog steeds stroom van onze bovenburen. En Fredy bezweert dat we voor de herfst zijn aangesloten.
"Fredy, en attandant le ERDF..."

En dan, de vakantie...

4 weken scheen zowat onafgebroken de zon waardoor we riant in de gelegenheid waren de nabije bergwereld verder te ontdekken. De kinderen sjouwen zowat geheel zelfstandig omhoog, vol trots hun eigen rugzak dragend. Gelukkig vinden ze het (bijna) net zo leuk als wij!

Het leukst vinden ze de 'accrobranche'; een klimparcours voor diverse niveaus dat is uitgezet tussen de bomen.

De luchten van La Montagne

Dit is wat we telkens weer het meeste missen in Nederland. Daarom nog maar weer een paar prachtige exemplaren op een rijtje.

Kijk hier voor alle foto's van deze vakantie

Ondertussen in Frankrijk...

2009-06-02T21:14:00.006+01:00

Terwijl wij hier lekker van de Hemelvaart- en Pinksterzon genoten, werd er in Frankrijk hard verder geklust.
Zo stuurde Wicher ons een fraaie foto van de eerste asfaltlaag op de "Avenue La Montagne" - let op het prachtige huis op de achtergrond-, en hield Frederic Electric, ons bezig met verzoeken om meer papier.

Hij had ons al eerder gevraagd een "plan de masse" op te sturen; en dus stuurden wij een plattergrond van ons lotje. Donderdag belde hij om te zeggen dat deze tekening toch niet voldeed, en of wij nog iets anders op te sturen hadden. Nu hebben we de afgelopen jaren de nodige tekeningen verzameld dan wel geproduceerd, dus om verdere teleurstelling te voorkomen stopten we alles wat ook maar enigszins op een plattegrond van ons terrein en de aanpalende lotjes leek, in een grote envelop, en stuurden dat met priorité naar Frankrijk.

Groot was dus onze verassing toen Wicher ons mailde dat nog geen 24 uur later, onze hele installatie werd goedgekeurd door de CONSUEL!
En nu blijkt dat de plattegronden bedoeld zijn voor weer een andere instantie; de ERDF, die de uiteindelijke stroomvoorziening in gang zet voor de EDF, en gewoon zeker wil weten dat ze dat bij het juiste huis doen...

Nou, op zoveel zorgvuldigheid en goede berichten nemen wij dan maar weer een wijntje. PROOST!

Mei op de Céuse

2009-05-11T22:14:00.007+01:00

Mensen vragen ons wel eens of we het niet saai vinden dat we onze vakanties telkens op dezelfde plaats doorbrengen. Afgezien van het feit dat ons project zich nog lang niet in de saaie fase bevindt, antwoorden wij dan steevast dat deze plek nooit dezelfde is. De bergen lijken altijd in beweging. Alsof hetzelfde tafereel elke dag door een andere schilder wordt vastgelegd.
Mei op de Céuse. Met de sneeuw nog op de hellingen. De bomen vol ontluikend groen. De bloesem in de fruitbomen waar de bijen al woest om heen zoemen. Donkere luchten omlijsten felle opklaringen. Het lijkt - niet voor het eerst - alsof het hier nog nooit zo mooi was.

Maar naast al het genieten van het natuurschoon moest er natuurlijk ook gewerkt worden in onze blokhut. Nu de ramen er inzitten konden we eindelijk aan de inrichting beginnen. Terwijl ik de vloer in de olie zette, sleepte Poop met Ton ons bankstel van Wichers garage naar onze woonkamer.

Een hele onderneming en Poop moest de kozijnen uit de buitendeur halen om het er in te krijgen, maar dan heb je ook wat.

En daar zaten we dan. Diep weggekropen tussen de kussens voor de brandende kachel van het uitzicht te genieten. Helemaal volgens plan.
Helaas moest Poop ook nog serieus aan de bak op het dak. De aanbevolen dakpannen voor ons lotissement zijn helaas matig berekend op het sneeuwgeweld, en net als bij de huizen om ons heen, moesten bij ons ook de nodige pannen worden vervangen. Gelukkig kent Poop ons dak als geen ander en had hij de klus nog vrij vlot geklaard. Hij broedt nog wel op een strategie om het dak beter te wapenen tegen de winterse elementen. In elk geval balken over het dak heen om te voorkomen dat de sneeuw naar beneden schuift. En verder een uitgekiende dosis purschuim onder de pannen op de kritische plekken. Maar dat is iets voor de herfstvakantie. Voorlopig ligt het weer netjes.

Op woensdag gebeurde er iets raars. We kregen post. Echt waar: Mr P.J. van Houten, Route Céuse, Manteyer. Als er iets goed functioneert in Frankrijk is het de posterij. Straatnummers doen ze niet aan buiten de grote steden, maar de postbodes hebben lijstjes met namen in hun hoofd en weten iedereen te vinden. Gelukkig waren we ter plaatse om ons Eerste Poststuk in ontvangst te nemen. Wel hebben we snel een brievenbus gekocht en geinstalleerd volgens de normen van de Postwet. Weer een mijlpaal.

Kijk hier voor alle foto's van de meivakantie http://picasaweb.google.com/Merijnvanhouten/Meivakantie2009#

Van Meivakantie 2009

Uit de opslag

2009-04-26T21:22:00.005+01:00

Een van de manieren om de stemming er in te houden gedurende de afgelopen twee jaar, was het op orde krijgen van de inboedel. Leve marktplaats. Kip, houtkachel, Arduins aanrechtblad, eetafel, zithoek, servies, gasfornuis, wastafelkastje noem maar op. Zelfs onze trouwe aanhanger om al die meuk mee te vervoeren hebben we via Marktplaats gespot. Je moet al het spul ook ergens laten en dus zijn wij al bijna twee jaar zeer gewaarde klanten van "All Space", voorheen In-de-opslag.

Maar deze meivakantie hopen wij echt onze laatste verhuisrit te maken. Poop heeft zaterdag de aanhanger opgehaald in Friesland en de opslag leeggehaald. Om het extra spannend te maken heeft hij onderweg nog een salontafel van een halve kuub opgepikt in Hasselt. Als zijn paktalent hem nu niet in de steek laat, slepen we komende donderdag alles naar Frankrijk en zijn we definitief Uit De Opslag!

Bericht van de elektricien

2009-04-14T21:28:00.003+01:00

Ondertussen wordt op ons lotje al weer hard gewerkt.
Fredy, de door God gezonden elektricien, moest in november zijn werkzaamheden staken vanwege de vroeg invallende sneeuw, en het feit dat de ramen nog niet waren geplaatst. Nu het glas er in zit en de laatste sneeuw zo'n beetje is verdwenen, mailde ik voorzichtig om een planningverzoek voor de rest van het werk.
Geheel onfrans kreeg ik per omgaande de gevraagde inschatting en de mededeling dat hij de sleutels alweer bij Wicher heeft opgehaald. Eind deze week verwacht hij de isolatie van de kelder af te ronden en eind deze maand, of anders uiterlijk de eerste helft van mei, de elektriciteit.

En dan mag hij echt aan de bak, want hij verzorgt ook de aanvraag van de keuring door de EDF. De EDF, zoals wij al eerder op dit blog melden en zoals veel ervaringsdeskundigen kunnen bevestigen, is na de president het machtigste orgaan in Frankrijk. Onze lotgenoten Ton en Annemiek hebben er een jaar over gedaan om hun installatie goedgekeurd te krijgen, maar die deden het in eigen beheer. En daar houdt de EDF niet van. Wij hopen dat onze Fredy, lokaal en goed ingewerkt als hij is, dit huzarenstukje voor de zomer voor elkaar krijgt. Dat zou super zijn. Maar volgend jaar Kerst... dat moet toch echt lukken.

Ze zitten er in!

2009-04-05T10:28:00.005+01:00

Gloria de ramen zitten er in! Poop en timmerheld Ronald hebben keihard gewerkt en nu is het dan zo ver: we hebben een wind- en waterdichte hut.
Er moest natuurlijk hier en daar nog wel wat geprutst worden om het passend te krijgen maar ook aan de achterkant zit het er strak in. Toch een heel ander gezicht met glas! Ook leuk voor de buren, die nu echt van onze flapperzeiltjes zijn verlost.

Op onderstaande foto zie je (als je goed kijkt - aan de onderkant) de staalkabels lopen die Poop en Ronald hebben geplaatst om de voorgevel weer in het gareel te trekken. Deze begon al daags na de oprichting iets te bollen, en dat is natuurlijk ongewenst gedrag voor een muur... Maar nu gelukkig gefixt. En best leuk die staalkabels. Kunnen we lampjes aan hangen.

De trap naar de vide is ook nog passend gemaakt en voorzien van een extra steunbalk naar de middenpaal. Ronald heeft een noodballustrade geplaatst, zodat de kids niet naar beneden kukelen.

Voordat aan het werk begonnen kon worden moesten de mannen overigens nog flink sneeuwruimen. Afgelopen winter is er op La Montagne een recordhoeveelheid sneeuw terecht gekomen! Gelukkig hoeven we ons ook daar geen zorgen meer over te maken. Geen kleumende bouwploegen meer in caravans en geen meivakantie op een bevroren kampeerplaats. Wij zitten over drie weken naast onze kachel door onze prachtige ramen van het uitzicht te genieten.

Tophulp en goede berichten

2009-03-25T09:50:00.003+01:00

Nu het huis beschikt over de door ons zo vurig gewenste staande muren en dakpannen, wordt het tijd om de inboedel over te brengen. En dat zijn nogal wat items, want al liep het bouwproces niet altijd even soepel; de inkoop ging als een speer. Inmiddels twee opslagruimtes vol (een deel al in Frankrijk bij Wicher) en de nodige spullen in ons eigen huis. Van sommige zal het nog een heel afscheid worden als ze naar Frankrijk verhuizen, want die zijn inmiddels volledig door ons huishouden in beslag genomen. Zoals het antieke elektrische fornuis dat de opslagruimte is geworden voor de nespressocupjes, fietslampjes en kinderknutsels...

Het was dus hoog tijd om een eerste lading op transport te zetten. Tot onze grote vreugde was goede vriend Niels bereid te helpen en reed hij met Poop en aanhanger een lang weekend op-en-neer. Gelukkig is Niels ook een handige jongen want een aantal meubels bleek door transport of opslag toch iets beschadigd en moest even gerepareerd worden. Maar... nu staat de prachtige kast die Poop's overleden zusje Onneke ons speciaal voor Petit Bois had nagelaten, te pronken op zijn plek.

Ondertussen wordt in het Hoge Noorden van Nederland hard getimmerd aan onze kozijnen. We hebben een geweldige leverancier gevonden die voor een alleszins redelijke prijs alle ramen van het houten deel van het huis verzorgt. Poop is al tussentijds op inspectie geweest en het ziet er heel goed uit. Vrijdag gaat hij met timmerman Ronald de kozijnen inladen en vertrekken ze voor een week naar Frankrijk om het glas te plaatsen.

En dan... en dan.... en dan.... gaan we in de meivakantie in ons huis slapen!

Eindelijk weer naar Frankrijk

2009-01-07T21:10:00.018+01:00

Na de kerstdagen togen we eindelijk weer eens richting ons lotje. Vol verwachting klopte ons hart, want de sneeuwberichten waren veelbelovend. En een tikje verontrustend: hoe zou ons dak zich houden onder de enorme sneeuwlast.
Gelukkig zag het er in grote lijnen prima uit. Afgezien van de onderste rij dakpannen die was afgeknapt onder het gewicht. Zels het plastic zat nog grotendeels voor de ramen.

En wat een plaatje...

Van Oud en Nieuw 2008 - 2009

De kelder is inmiddels voorzien van vensters en kozijnen. Deze zijn geplaatst door een Franse aannemer die er natuurlijk naar goed Frans gebruik exact tweemaal langer over heeft gedaan dan beloofd- waar hij overigens dan wel weer heel keurig 5% korting voor berekende, en het zijn prachtige kozijnen die maken dat onze hut nu heel wat lastiger door gespuis te betreden valt.

Van Oud en Nieuw 2008 - 2009

Volgende stap is de ramen voor het houten deel regelen. Hiervoor kregen we van onze Fransman een begroting van ruim 23.000 euro, waar we nogal de hik van kregen. Enig speurwerk bracht ons uiteindelijk bij een Nederlandse firma die de hele boel voor een aanmerkelijk prettiger bedrag wil leveren. Het plaatsen moet Poop dan alsnog zelf doen, en dat gaat waarschijnlijk met behulp van Ronald in het vroege voorjaar gebeuren.

Ondertussen is onze electricien Frederique, in afwachting van het verdwijnen van de sneeuw voor het afmaken van zijn klus.

De Franse wet schrijft voor dat je geen stroomaansluiting krijgt als je kelder niet is geisoleerd (!?), en de isolatieplaten kan hij niet door de sneeuw omhoog krijgen. Had de ramenman zijn werk op tijd gedaan, dan had de electricien dit deel al af gehad, maar helaas moet hij het nu over de winter heentillen... Onze electricien is overigens balsem op onze getergde ziel, waar het onze leveranciers betreft. Wat een heerlijke man. Hij komt zijn afspraken na (zeldzaam), communiceert vlot per email (heel zeldzaam) is voor mij door de telefoon te begrijpen (uniek) en levert prima werk (zalig).

Als we alleen al denken aan onze Fredy die zo dapper in de vrieskou ons huis van draden voorziet, en de hele heisa met de EDF om uiteindelijk stroom door die draden te krijgen gaat regelen, zuchten we van genot.

Maar laten we alles wat er nog moet gebeuren even parkeren, en genieten van wat we hebben: een prachtige blokhut in een overweldigend mooi landschap.
Aan de voet van een inmiddels geopend skigebied waar we naar hartelust met de kinderen van hebben geprofiteerd.
We vulden onze dagen met keutelen in en om het huis, inclusief het genieten van de kachel, en het verbeten oefenen op de Bamby. Niet zonder resultaat want zowel Merijn als Wytze hebben de grondbeginselen van het skien nu toch echt onder de knie.

Poop voerde nog een paar kleine klusjes uit, zoals het verder zekeren van het plastic voor de raamopeningen, het weer overeind zetten van het hek, sneeuwruimen, en nadenken over een oplossing voor De Lampen.

De Lampen vormen een rij schijnwerpers die op een Belgische rondweg niet zou misstaan. Ze zijn om onduidelijke redenen indertijd bij het vaststellen van het gewijzigde bestemmingsplan, door de gemeente Manteyer verplicht gesteld. Niemand weet waarom, want de hele berg is onverlicht, inclusief andere plukjes huizen en kleine toegangswegen.
Maar kennelijk is er een nieuw inzicht ontstaan, en vond iemand het wenselijk om de kas van de EDF eens flink te spekken met een lichtstraat van meer dan 1000 watt aan hoge-druk-kwikgas-ontladingslampen. Leuk als je in een terrarium het daglicht wil nabootsen, maar bepaald minder prettig als je op een berg 's nachts van de sterren wil genieten.

Het spreekt vanzelf dat wij hier niet blij van worden. En de overige bewoners overigens ook niet. Sterker nog, de hele berg is overstuur. Maar ja, zie zo'n project maar eens terug te draaien...

Om kort te gaan wordt de oplossing nu gezocht in een combinatie van lichtere lampen, lampen die alleen naar beneden schijnen en niet naar alle kanten, een tijdklok en afstandbedienbare schakelaars. En als dat allemaal voor elkaar is, hopelijk ook nog een andere look&feel, want deze bollen zijn leuk voor de parkeerplaats van de Super U, maar bepaald niet Montagnarde.

Poop heeft in elk geval op verzoek van Wicher een exemplaar uit de bol geschroefd, en Wicher gaat daarmee aan de gang om een alternatief te vinden.

En toen was de week al weer voorbij. Het was weer geweldig en natuurlijk veel te kort. Maar evaluerenderwijs kwamen Poop en ik tot de constatering dat "er zijn" weliswaar het leukst is, maar dat het gevoel nooit helemaal verdwijnt. Zodra we in de auto terug naar Nederland zitten, maken we alweer plannen voor de volgende trip. En zo houden we een permanent vakantiegevoel...

De grote sprong voorwaarts

2008-09-21T17:25:00.024+02:00

Zoals aangekondigd keerde de bouwploeg terug om het dak af te maken. De ploeg was overigens - zeer naar ons zin - gereduceerd tot een duo, bestaande uit Ronald en Janko. Goed nieuws aangezien Ronald alles kan, Janko goed luistert en de afwezigheid van Hubert een hoop tijd en ergernis bespaart.

Daarnaast bood mijn zwager aan om een week met Poop te komen klussen, en ook nog een zeer ervaren timmerman mee te nemen. Een geschenk uit de hemel want daardoor is in 5 dagen ongeveer een jaar aan vakantieklussen weggespijkerd.

Belangrijkste wapenfeit is dat het dak er nu helemaal op ligt. Alle pannen liggen op zijn plek, de daksporen zijn netjes afgezaagd en het boeibord is geplaatst. Er zijn tijden geweest dat we er aan twijfelden of het ooit zover zou komen, maar zie hieronder het resultaat.
Nog een historisch moment was het binnenhijsen en installeren van de kachel. Een gevaarte van 200 kilo waarvoor we speciaal een takel hadden gekocht om hem het huis in te huffen. Wicher bood aan om zijn tuintraktor-met-aanhanger in te zetten voor het transport van garage naar hut, en tufte als een soort Pluk van de Petteflet met de kachel over het pad naar boven.

Zich verheugend op een snorrend haardvuur hadden de heren het aanleggen van het rookkanaal tot hoogste prioriteit verheven, dus de kachel kon direct worden uitgeprobeerd. Groot was het genoegen toen bleek dat hij niet alleen een enorme warmte verspreidt, maar ook dat je er moeiteloos eitjes op kunt bakken. Onze eigen houtgestookte cooker, wat wil je nog meer in een blokhut.

Ondertussen in de kelder... De door ons aangeschafte trap bleek helaas niet zo passend als we hadden gehoopt. Maar gelukkig kon hij met wat intelligent aanpassingswerk door timmerwonder Gerard, wel worden geinstalleerd. Er is dus nu een doorgang van beneden naar boven, wat een absolute voorwaarde is om je elektrische installatie ooit goedgekeurd te krijgen. De installatie waar onze elektricien geruststellend druk mee is. Hij komt zowat elke dag en is zeer gemotiveerd om voor ons de aansluiting zo snel mogelijk voor elkaar te krijgen.

Deze man is echt een lot uit de loterij. Hij werd ons aanbevolen door een mede-bergbewoner, is niet duur en is ook nog eens niet te beroerd om af een toe een extra gat te boren zonder direct over meerwerk te beginnen.

In onze slaapkamer verschijnen de geplande inloopkast en toiletruimte, die de scheiding vormen met de hal. Wederom prachtwerk van Gerard.

Zwager Jan leeft zich helemaal uit op de constructie van de buitentrap. Het design draagt een duidelijk Jan-signatuur: geen rare fratsen en superdegelijk. Helemaal goed voor een rondhouten blokhut.

Hieronder nog een opname van de buitentrap, en de tijdelijke voordeur. De deur is eigenlijk zo goed geslaagd, dat het niet ondenkbaar is dat hij minder tijdelijk zal blijken dan bedacht...

En dan de paal... De paal die door Poop anderhalf jaar geleden is ingetekend om de nok van binnenuit te ondersteunen, en die de laatste maanden extreem onder vuur is komen te liggen. "Dat is nergens voor nodig, dat dak is bomproof, daar gaan wij geen extra tijd aan besteden", enzovoorts. Maar toen uiteindelijk de laatste pannen op het dak lagen, ontstonden de eerste kieren in de dubbel-uitgevoerde nok constructie.

Het bleek maar weer, Poop heeft altijd gelijk. Balken van 24 centimeter ogen weliswaar zeer solide, maar als ze niet doorlopen en in de lengte aan elkaar zijn geschroefd, kunnen ze echt niet zonder extra steun. Met vereende krachten is er snel een massieve paal onder geplaatst en het ziet er weer prima uit. We zijn nu alleen maar heel erg blij dat zo snel bleek dat de nok inderdaad niet sterk genoeg was om die enorme overspanning te dragen. Je moet er toch niet aan denken dat je opgewekt je huis de rug toekeert, en dan een paar weken later van je buren te horen krijgt dat je dak is ingestort.

En als je dan zo vanaf de vide naar beneden kijkt, is het toch echt een hele sprong voorwaarts.... Hulde aan Jan en Gerard. Laat de winter maar komen, het huis is er klaar voor.

Ons huis als fotomodel

2008-08-26T22:36:00.007+02:00

Onder onze trouwe bloglezers bevinden zich ook diverse collega's van Poop. Een van hen vierde vakantie in de buurt en kwam even langs om de hut eens live te bekijken. Hij is een bijzonder vaardig fotograaf, dus het werd direct een heuse fotoshoot! Meer foto's van Sybren Stüvel kun je bewonderen op zijn website http://www.flickr.com/photos/sybrenstuvel/

Het lijkt wel een kerk!

Vanaf de vide gefotografeerd. Vooruit, omdat-ie zo vreselijk stoer is: nogmaals Poop op het dak.

Borrel op de veranda!

2008-08-22T12:28:00.003+02:00

Waar ik al meer dan een jaar van droomde, is gisteren werkelijkheid geworden: we dronken een borrel op onze veranda. Piet en Ada van lotje 5, hadden de eer dit moment met ons te vieren. Ze brachten zelfs een heus housewarmingscadeau mee: een mooie buitenlantaarn. Proost, op een schitterend huis!

Klimhuis

2008-08-21T23:16:00.010+02:00

Er valt een hoop te klimmen in en om het huis. Ronald en Christiaan zijn aan de oostkant van het dak druk in de weer met de pannenlatten en Poop legt aan de westkant de dakpannen. Ondertussen oefent Wytze op de 'kippenbrug' en sjouwt Hubert heen en weer met de pannen. Onder luid geklaag, want hij heeft last van zijn rug. Maar ja, je moet je toch op de een of andere manier nuttig maken.

Dat er nu werkelijk pannen omhoog gaan, is overigens een mijlpaal op zich, die vooraf werd gegaan door eindeloos ge-emmer over het type bouwlift waarmee dit volgens de heren bouwvakkers moest gebeuren.

De materiaallift die wij geinstalleerd hadden, en die volgens de catalogus is gemaakt voor het omhoog brengen van dakpannen, werd door onze bouwploeg als volstrekt nutteloos gekwalificeerd. Je kon er de pannen namelijk niet mee op elke gewenste plek op het dak brengen. Je moest dan met de pannen over het dak lopen. En dat is zwaar en moeilijk en dus niet geschikt voor onze bouwprinsjes. Een hoogwerker moest er komen, bij voorkeur een kraan. Dat je zoiets niet zomaar huurt, maakte allemaal niet uit. En ook niet dat hij vijf maal duurder is dan de materiaallift. Wij moesten met iets beters komen, anders kwam er geen pan op het dak.

Enfin; wij nogmaals naar het verhuurbedrijf, hoogwerker gehuurd voor een afschuwelijke hoeveelheid geld, hoogwerker naar de bouwplaats getuft, halve dag verder, ding opgesteld... en oh wonder en frustratie: volslagen ongeschikt om dakpannen mee omhoog te brengen.

Het ding heft niet meer dan 200 kg per keer, doet daar 10 minuten over en kan door z'n lange edoch onbuigzame arm wel boven, maar niet op het dak komen... vooral dit laatste was een onvoorzien en fnuikend manko... Exit hoogwerker en wederom de materiaallift gehuurd. Je begrijpt dat dit alles bijzonder op onze zenuwen werkte en maakte dat we het weer ouderwets gehad hadden met onze Hubert.

Anyway, de dakpannen gaan omhoog en het resultaat mag er zijn. Overigens is de bouwploeg nu met verlof en komen ze over twee weken terug om de boel af te maken. En gek genoeg is het best lekker om even zonder bouwploeg te zitten.

Pfffffff

2008-08-07T22:14:00.003+02:00

Pfffff, wat gaat het langzaam. We zijn 7 dagen verder, en eindelijk zitten alle daksporen er op. Het is niet dat de mannen niet hard werken - ze werken elke dag totdat het donker wordt - maar het wreekt zich dat niemand van de bouwploeg ooit eerder een blokhut heeft gebouwd. Zeker niet eentje met ronde balken, schuine ramen en een gehoekt dak.

Eindeloos duurde het gepruts om uit te vogelen onder welke hoek de balken gezaagd moesten worden, om ze op de grens van de twee daken goed op elkaar aan te laten sluiten. Uiteindelijk bood de Duitse voorman van de ploeg op lotje 5, uitkomst. Hij hipte als een koorddanser over onze balken en strooide onderwijl met gouden tips.

Enfin, deze fase is afgerond. Gelukkig maar, want de sfeer werd met de dag beroerder. En Hubert begon het behoorlijk af te reageren op Poop, die dat idiote dak uiteindelijk verzonnen had. Waardoor de bouwploeg nu zoveel langer bezig is dan hij had gedacht. En de balken waren ook al zo zwaar. En de balken uit Nederland waren toch niet helemaal hetzelfde als die uit Rusland. En in de Russische balken zaten zoveel fouten. En zo ging het maar door.

Uiteindelijk heb ik hem flink laten uitrazen, en hem er vervolgens aan herinnerd dat hij de tekeningen al meer dan anderhalf jaar in zijn bezit heeft, en dus gelegenheid genoeg heeft gehad om zich hiervan bewust te worden. Dat hij er twee technisch tekenaars naar heeft laten kijken, en dat niemand het ontwerp van Poop heeft bestempeld als technisch onmogelijk. En dat wij toch moeilijk verantwoordelijk gehouden kunnen worden voor het werk van de Russen. Nou, dat laatste was hij dan wel met mij eens.

Sterker nog, Poop heeft bij herhaling, ook per email, gevraagd of ze uit de voeten konden met het dak. En hoe ze dat gingen aanpakken. Maar, daar hoefde Poop zijn hoofd niet over te breken, suste Hubert. De Russen bouwden al dit soort huizen sinds de prehistorie.

Dat was een jaar geleden. Des te komischer dat Hubert mij gisteren toevertrouwde dat een massief houten huis op de bovenverdieping, eigenlijk nooit massief is, maar natuurlijk dient te worden uitgevoerd in houtskeletbouw. Heus waar. "Het is gekkenwerk om een huis met verdieping helemaal van massieve balken te willen maken."

Dat was groot nieuws. Zeker om uit de mond te horen van iemand die massief houten huizen aanprijst alsof het IKEA-billies zijn die je hatseflats in elkaar timmert. Hij gaf wel toe dat hij dat ons inderdaad nooit verteld had. Maar ja, hij wilde voor ons nu eenmaal graag dit huis bouwen. Pure liefdadigheid dus.

Gelukkig heeft Poop uiteindelijjk wel voor elkaar gekregen wat volgens Hubert technisch eigenlijk niet kon, en zitten nu ook de laatste balkjes aan de bovenkanten van de schuine ramen, recht op hun plek.

Nog "even" alles aftimmeren, isoleren en voorzien van pannenlatten, en dan kunnen eindelijk de dakpannen er op. Pfffff.

Het hoogste punt, de laatste balken en een prachtig schouwspel

2008-08-01T09:58:00.005+02:00

Het hoogste punt is bereikt, en op dit moment wordt de laatste nokbalk geplaatst. De bezem heeft Poop naar goed gebruik eigenhandig in de nok gespijkerd en vanavond is het champagne voor de mannen!

Eergisteravond zagen we iets heel bijzonders. Onder een stralende sterrenhemel keken we uit op de Italiaanse alpen waar een enorm onweer woedde. De bliksem verlichtte de onweerswolken van onder tot boven, en over een breedte van tientallen kilometers ging het tekeer. Een zowat surrealistisch schouwspel dat zo ver weg was dat het zich in alle stilte voltrok.

Een dag op de bouwplaats

2008-07-31T12:45:00.009+02:00

De staande palen worden voorzien van een passend holletje waarin de liggende balken zich perfect kunnen nestelen. Een zogenaamde 'zadelverbinding'. Vreselijk bewerkelijk maar evenzo degelijk en mooi om te zien bovendien.

Ondertussen vermaken de kids zich uitstekend in het huis met alle losse balkjes. Daar kun je bijvoorbeeld heel goed Kabouter Spillebeen mee spelen.

Poop en Christian timmeren een noodkozijn aan de voorkant. Wel een beetje wiebelig zo hoog op de steiger. Goed uitkijken!

En de kinderen vermaken zich ook prima op het bouwterrein. Bijvoorbeeld met een buis waardoor je autootjes kunt laten racen. Of water (nog leuker).

Er moet natuurlijk veel worden overlegd. De bouwers vinden geregeld dat Poop overdimensioneert, maar gelukkig krijgt hij altijd zijn zin. Dubbele balken dus voor in de nok, en extra zware schroeven.

En daar wordt weer zo'n zware balk op zijn plek gelegd. Hier zijn ze bezig aan de voorkant.

Zelfde klusje, nu van voren gezien. Wat een krachtpatsers!

En Wytze wordt later net zo sterk als papa...

En zo ziet het er vandaag uit

2008-07-31T11:10:00.003+02:00

Zie je wel, het wordt prachtig...
Onze bovenbuurman merkte terecht op dat de naam "Petit bois" wellicht niet zo op zijn plaats is. T'is meer "Grand Bois".... Gelukkig is hij wel bijzonder content met het uiterlijk van onze lodge, want hij kijkt er behoorlijk tegenaan...

Oh wat is het fijn

2008-07-31T10:52:00.007+02:00

Oh wat is het fijn om hier te zijn terwijl er werkelijk iets gebeurt. In plaats van continu de meewarige blikken van onze bovenburen te trotseren die met een mengeling van medelijden en "zie je nu wat er gebeurt als je uit Rusland een hut haalt", onze frustraties gadesloegen.

Sterker nog, zowat elke auto die langsrijdt houdt in, om eens goed te kijken naar wat er allemaal gebeurt op lotje 1.De palen van de veranda staan. Je ziet hier goed een van de twee takels die onze mannen hebben gebouwd en waarmee ze alle balken omhoog hijsen. Een loodzware klus, en het geeft telkens een kick als er weer zo'n massieve balk op z'n plaats dreunt.

Op de vide

2008-07-20T00:45:00.007+02:00

Poop is dit weekend weer naar Frankrijk en is druk bezig geweest met het storten van sokkels voor de palen van de veranda. Lekker kliederen met water en mortel. In de tussentijd heeft de bouwploeg het dak op de eerste verdieping gelegd en staan ze hier aan het eind van de dag op de vide!

De muren staan

2008-07-17T10:44:00.003+02:00

Zie hier de foto van hedenochtend. De muren staan! Op naar de nok.

Wat een hout

2008-07-15T00:06:00.003+02:00

Hier op de voorgrond zie je de nieuwe balken. Superhout. En op de achtergrond verrijst nu toch echt ons huis. Je kunt de ramen al zien!

Ze passen!

2008-07-14T22:27:00.010+02:00

De balken passen. Gloria, wat een goed nieuws. Klik op de foto's voor de prachtige details.

Eigenlijk kon het ook niet anders; de draaierij had een voorbeeld-log en natuurlijk een prachtige set tekeningen waar Poop per balk de inkepingen op had aangegeven. Maar in het verleden kon wel meer niet fout gaan, en bleek dat uiteindelijk toch anders uit te pakken. Groot was dan ook de vreugde toen bleek dat de nieuwe balken zich netjes gedragen. Je ziet wel kleurverschil; de nieuwe balken zijn van Douglas-sparren afkomstig, en zijn wat roder dan de Russische. Maar aangezien wij onze hut aan de buitenkant donker beitsen en aan de binnenkant in de lijnzaadolie zetten, maken we ons daar geen zorgen over.

Sterker nog, wij maken ons momenteel helemaal nergens zorgen over. En op een enkele onverwachte hagelbui na, werkt zelfs het weer mee.

Wat een zaligheid! De bouwploeg gedraagt zich onder aanvoering van coach Hubert als een waar team. Bulgari- de Bulgaar wiens naam Poop telkens vergeet- is vastbesloten zich te bewijzen. Hij is een voorbeeldige sjouwhulp, werkt opgewekt en staat na het eten als eerste op om de afwas te doen. Ronald en zoon Christiaan zijn supertechnisch en van alle markten thuis, en Hubert is de smeerolie die zorgt dat iedereen weet wat hij moet doen. Poop is zelfs aangenaam verrast door zijn technisch inzicht. En als Poop dat zegt, dan zegt het wel wat. We hebben het de vorige keer toegegeven en doen dat nog maar een keer; hier op de bouwsite is Hubert eindelijk in zijn element. Ook in de keuken van de Kip overigens, want hij is een voortreffelijk cateraar.

Vandaag heb ik bij lokale verhuurbedrijven offertes opgevraagd voor een rolsteiger en een materiaallift. Eind deze week denken ze aan de bovenverdieping te beginnen, en volgende week aan het dak...
En over anderhalve week gaan we er naar toe!
Precies een jaar geleden maakten we ons extreem druk over de kelderbouwer die niet opschoot, de trappenleverancier die niet leverde en natuurlijk de Russen. Wat hebben we ons druk gemaakt over de Russen. Wat heerlijk dat we ons niet meer druk hoeven te maken over Russen.

En wat kan zo'n project dan ineens weer fijn zijn.

Volgende uitdaging worden de ramen. Die moeten nog opgemeten, besteld, gemaakt, vervoerd en geplaatst. Ze komen waarschijnlijk uit Polen. Dat heeft weer alles in zich om een lekker project te worden. En dan nog de elektriciteit. Poop ontwerpt de schema's maar we laten het door een locale electricien installeren. Schijnt enorm te schelen in je kansen om ooit een EDF-aansluiting te krijgen. De EDF is Het Franse Energiebedrijf, en na de president het machtigste orgaan in Frankrijk. Een monopolist met een volstrekt ondoorzichtige manier van werken. Een bouwvergunning aanvragen is er niets bij. Wordt dus ook nog een hele toer.

Maar nu hebben we even pauze en genieten we van deze fase. Op naar de volgende update.

En ze zijn weer onderweg

2008-07-09T22:05:00.004+02:00

Vandaag is de bouwploeg vertrokken voor de tweede ronde. En in het kader van optimale procesbeheersing, hebben ze het hout zelf meegenomen. Hiervoor moest wel een vrachtwagentje gehuurd worden, maar dat is altijd nog goedkoper dan professioneel transport regelen.

Johnny-met-de-boxer is ingeruild voor de-zoon-van-de-werkster-van-Hubert, een krachtpatser van Bulgaarse origine voor het sjouw- en sjorwerk. Prima. Als hij maar niet rookt in onze caravan. Verder is de bouwploeg dezelfde als de vorige keer.

Poop vertrekt vrijdag naar ons lotje om poolshoogte te nemen en het moge duidelijk zijn dat hij zich daar mateloos op verheugt!

Foto's van de vorderingen volgen hopelijk zo snel mogelijk...

We lopen in op onze planning...

2008-06-25T21:29:00.009+02:00

Voor het eerst in een jaar tijd, lijkt het erop dat de planning wordt gehaald. Sterker nog, we lopen in. En deze miraculeuze planning is ter verhoging van de feestvreugde al meerdere malen bevestigd door onze partijen. Deze zijn in dit stadium: de houtdraaier, de bouwploeg en onze aannemer. Waarbij het extra goede nieuws is dat de rol van aannemer Hubert wegens vakantie wordt waargenomen door zijn baas, die er werkelijk bovenop zit.

Vorige week dinsdag werd het nog even spannend toen de Gelderse leverancier die de bomen van het schors moest ontdoen, constateerde dat deze helaas niet dik genoeg waren om balken van 24cm doorsnede over te houden. Argh. Maar... er was ook direct goed nieuws: hij had zelf wel het juiste hout op de plank liggen, notabene voor minder geld.
Hubert helemaal opgetogen natuurlijk, maar wij waren in eerste instantie wat minder enthousiast. Al was het maar omdat de houtleverancier elk half uur belde om zijn ongenoegen te uiten, en de vrees uit te spreken dat hij werd belazerd.

Uiteindelijk is de houtdraaier als onafhankelijk partij naar Gelderland afgereisd om zijn oordeel te vellen. Dat was snoeihard en glashelder: het hout deugde niet. Te dun, te krom en voor het overige niet goed genoeg. Het hout wat de zagerij in de aanbieding had, was vele malen geschikter. Tsja, wie zijn wij dan om daar nee tegen te zeggen? Uiteindelijk hebben we wel Hubert gedwongen de Friese leverancier uit te kopen - we moeten immers correct blijven - en door met het Gelderse hout.

Sinds die bewuste dinsdag zijn we in een ongekend rustig vaarwater terechtgekomen met ons project. De positieve signalen stapelen zich op:

Vrijdag meldde de aannemer dat het hout die dag van de zagerij naar de houtdraaier zou worden vervoerd

De aannemer was daarnaast al bezig het transport te regelen - een verfrissend staaltje vooruitdenken

Zaterdag belde ik de houtdraaier om eens voorzichtig te informeren, en die verhaalde over een prachtige partij hout, waar hij al lekker mee bezig was. Op mijn vraag hoe lang hij dacht er voor nodig te hebben, antwoordde hij voorzichtig dat een en ander toch wel enkele dagen in beslag zou nemen...

En vandaag belde Poop met Ronald van de bouwploeg, en die bevestigde dat hij klaarstaat om af te reizen...

Poop en ik hebben er een bijna onwerkelijk aandoend goed gevoel over. Voor het eerst sinds we er aan begonnen is dit project in flow.

Net nog even het hele blog gelezen, en dan moet je helaas constateren dat we wel vaker dachten dat we uit de bossen waren. Maar nu is het aantal onzekerheden wel een stuk kleiner dan op al die andere -kortstondige- momenten van hoop en optimisme.

Een theorie die alleen al wordt bewezen door het feit dat we nu al twee hele weken geloof hechten aan de uitspraak van Hubert dat eind juli ons huis staat...

Daar is 'tie dan...

2008-06-08T21:25:00.005+02:00

... de doorbraak!

Het hout is besteld, het zagen geregeld.
En uiteindelijk notabene bij de partij die wij zelf benaderden via marktplaats, op een avond waarop we lamlendig een beetje aan het surfen sloegen. Best een bittere pil voor onze aannemer die volgens zijn zeggen wel 60 handelaren had gebeld die geen van allen in staat waren de juiste balken te leveren... Tsja, je kunt maar geluk hebben en net de speld in de hooiberg vinden...

Wat extra prettig stemt, is dat dit deelproject een lokaal product is. Na al onze internationale toestanden is het wel eens comfortabel om met Friezen en Zuid-Hollanders te werken.

En dan de planning... De Friezen hebben ongeveer 3 weken nodig om de balken aan te reiken, waarna de Zuid-Hollanders nog zo'n 2 weken nodig hebben om de juiste rondingen er uit te frezen. Dan nog een paar daagjes transport, dus zo'n beetje half juli start de bouw.

En twee weken later staat ons huis. Zegt Hubert.

Het gaat helemaal goedkomen

2008-05-22T22:30:00.004+02:00

... want we hebben de volgende ijzers in het vuur:

- Een Duitse partij kan leveren, weliswaar redelijk vers hout maar na een behandeling in de droogmachine, prima te verwerken.

- Een Friese partij mailde zojuist ook over de juiste bomen te beschikken. We wachten nog even op een prijsopgave en weten ook nog niet of hij nadat hij onze specs heeft gezien nog steeds enthousiast is, maar het stemt hoopvol.

- Last but not least heeft Hubert in Bodegraven inmiddels een warm contact met een zagerij, die niet alleen bomen kan leveren en daar keurig ronde balken van kan maken, maar die deze ook nog kan voorzien van de juiste uitsparingen... Een hele opluchting voor Poop, die zich al aan het voorbereiden was op een volle zomervakantie aan de gang met de kettingzaag...

Kortom: het gaat helemaal goedkomen deze zomer...

En ondertussen

2008-05-20T23:42:00.003+02:00

Ondertussen is onze aannemer druk in de weer om de ontbrekende balken boven water te krijgen. De Russen houden zich volledig schuil. Eind deze week heeft Hubert nog een afspraak met onze vrienden van het handelsbureau om te kijken of zij met extra druk nog iets voor elkaar kunnen krijgen, maar zelfs hij verwacht daar weinig van.

Onze speurtocht naar Franse rondins heeft weinig opgeleverd. Zulk hout lijkt in Frankrijk gewoonweg niet machinaal geproduceerd te worden. Het enige wat ging was onbewerkte balken bestellen. Vervolgens zouden we daar de bast vanaf moeten schillen en ze met de kettingzaag prepareren voor montage. In theorie geen onmogelijke klus, "als iets kan, kan Poop het ook" is mijn devies, maar we zien het wel als het laatste alternatief.

Hubert is inmiddels al wat verder: hij heeft een partij gevonden die het zaagwerk kan uitvoeren. Nu de balken nog. Het is zaak om met balken aan de gang te gaan die in de winter zijn gekapt, en bij voorkeur een winter geleden. Als je met vers hout werkt krijg je allerhande ongewenste krimp, om nog maar te zwijgen van de sapstromen die je huis in een houten nachtmerrie kunnen veranderen, zo verzekerde mij een Belgische partij. Om dit laatste te voorkomen moet je in de winter kappen.

Hubert verzekert ons dat we ons geen zorgen moeten maken, dat het geen enkel probleem is om aan de balken te komen, en dat deze zomer ons huis staat.

Wanneer hebben we dat vaker gehoord? Oh, ja. Een jaar geleden...

En toch zijn het prachtige balken...

2008-05-20T23:18:00.011+02:00

De bouw vordert natuurlijk volgens geen enkele planning, en de frustraties stapelen zich op, maar er tekent zich toch maar mooi een geweldige hut af.
Vooral als je in de kelder naar boven kijkt, lijkt het al heel wat...

En dan de doorkijk via de hal de woonkamer in vanuit dat-wat-ooit de voordeur wordt. Merijn loopt door de serre, Poop staat bij de openslaande deur naar de veranda.
En dit wordt de keuken... (als je al die balken overal ziet liggen, en je dan ook nog bedenkt wat er buiten ligt, kun je je niet voorstellen dat er nog zoveel mist...)Zicht op de constructie. En de balken natuurlijk...

Mei in Frankrijk

2008-05-18T21:29:00.007+02:00

Al is het huis nog niet af, en is het zelfs bij tijd en wijle deprimerend om live geconfonteerd te worden met de mate waarin het nog niet af is, wij brengen voor de tweede maal onze meivakantie door op 'La Montagne'.

De weergoden zijn ons, na een wat roestige start, beduidend beter gezind dan vorig jaar. We ontdekken tot ons grote genoegen weer talloze prachtige wandelingen en weten de kids ook enthousiast te houden met een uitgekiende mix van watervallen, klauterpartijen, sneeuwvelden en boom- annex wiebelbruggen langs de routes.

Bij gebrek aan balken, beginnen we maar vast aan het ordenen van ons lotje. Poop leent de kettingzaag van Ton en verwijdert een enorme hoeveelheid dode takken en opgegeven bomen. We maken er een mooi vuurtje van dat twee dagen achtereen blijft branden.... gelukkig zijn de Fransen zelf ook nogal makkelijk met open vuur, getuige een buurman die doodleuk zijn grasveld aan het affikken is. Moet je in Nederland niet proberen denk ik.

Het werk in onze toekomstige tuin levert direct een hoop op. Het ziet er een stuk beter uit en geeft ons het gevoel iets nuttigs te doen. En wat hebben we toch een fijn stuk grond. Zeker als het dode hout is weggewerkt, zie je goed dat het echt een enorme lap is.

Ton is met zijn oudste zoon aan het klussen, en we bewonderen de vorderingen in zijn huis. Voor de tweede maal vieren we zijn verjaardag op La Montagne. We geven hem dit maal een buitenthermometer, dan kan hij goed bijhouden hoe koud het precies is... De temperaturen vallen hier namelijk niet mee. Niet wat je je voorstelt bij Zuid-Frankrijk. Je zit hoog, en dat voel je. Vooral 's nachts kan het, ook nog in mei, behoorlijk afkoelen. Voor lome lange avonden op je veranda heb je eigenlijk zelfs midden in de zomer een straalkachel nodig. Iets waar wij overigens fel op tegen zijn, wij kruipen wel weg in onze heerlijke bank als de zon onder is.

Piet en Ada van lotje 5 zijn er ook. Hartstikke gezellig om mee te kletsen over alles wat we tegenkomen en ontdekken, en om alle onzekerheden mee te delen. Zij zitten nog in de vergunningaanvraag en volgen onze vorderingen - of gebrek daar aan - met grote belangstelling.

5 mei is het feest in Gap. Geen idee waarom, maar de hele stad staat op zijn kop en is omgetoverd in 1 grote markt. Helemaal goed voor mensen zoals wij, die bezig zijn met een klus zoals de onze. Ik scoor dan ook een prachtige 'montagnarde' beddensprei en stof voor de keukenkastgordijntjes, en Poop een zaag-die-alles-zaagt.

Pakket 22 mist

2008-04-18T08:17:00.006+02:00

We krijgen geregeld reacties op onze ogenschijnlijk ongebreideld positieve houding ten aanzien van alle perikelen rondom de bouw van onze blokhut. En het klopt inderdaad dat we proberen om alles wat we tegenkomen opgewekt te lijf te gaan. Maar ik kan jullie verzekeren dat dat echt niet altijd lukt. Soms staan we (ik met name) te stampvoeten in de kamer als er weer eens een bouwploeg is afgehaakt. Of worden we kotsmisselijk als we voor de zoveelste keer worden geconfronteerd met broddelwerk van derden waardoor wij in de problemen komen.

Zoals gistermiddag. Na een heerlijke 18 uur waarin we dankzij de mooie voortgangfoto die Hubert had opgestuurd, voor het eerst in een jaar tijd het gevoel hebben dat echt alles als een zonnetje loopt, gaat de telefoon. Poop heeft net Hubert gesproken. Heel pakket 22 mist. Pakket 22 is een pak waarin volgens onze paklijst 12 balken van 3305 mm zitten. Daarbuiten mist hij nog ongeveer 14 balken van dat formaat... Tot zaterdag kan hij verder, maar dan stokt het werk.
Nou, op dat moment zien we echt helemaal nergens het goede van in en zijn we alleen maar ongelofelijk gefrustreerd.

Onze Russen zijn vergeten deze balken op te laden, per ongeluk of expres, en we moeten proberen ze alsnog in huis te krijgen. Een onderneming die ik persoonlijk als tamelijk kansloos kwalificeer, en trouwe bloglezers die weten hoe moeizaam de communicatie met onze-vrouw-in-Rusland verloopt, zullen dit met mij eens zijn.

Wat nu? We hebben een email gestuurd naar Elena (telefonisch krijg ik haar natuurlijk niet te pakken) maar verwachten daar niets van. We moeten dus nu maar op zoek naar een leverancier in Frankrijk die ons kan helpen. Moet lukken zou je zeggen, want het stikt daar van de houthandels. Maar voor de voortgang is het natuurlijk waardeloos en het is weer een hoop gedoe waarvan we dachten dat we er nu eindelijk van af waren.

Is er dan helemaal niets waar we positief over kunnen zijn? Nou, toch wel. Johnny-met-de-boxer ontpopte zich als een nogal anti-sociaal type die een heel eigen opvatting heeft over werktijden, rekening houden met een ander en in een team functioneren. Deze Johnny zit daar op onze kosten voor 150 euro per dag. Die gaat zaterdag lekker naar huis en kan vanwege andere verplichtingen helaas niet terugkomen op het moment dat de bouw weer hervat zal worden. Daar zijn we dus mooi van af.

En verder? Poop gaat dit weekend met Hubert balk-voor-balk na wat er nu wel en wat er niet is. Volgende week stond sowieso onze meivakantie in Frankrijk gepland, en die laten we gewoon doorgaan. Poop kan goed verder in de kelder, en ik kan met mijn beste Frans een tour langs de houtzagerijen maken om te kijken of iemand ons 26 rondins kan leveren. Dat komt dan wel weer goed uit...

Kijk, dat ziet er goed uit

2008-04-16T21:14:00.006+02:00

Het spreekt vanzelf dat we erg blij worden van dit soort foto's. Hubert en de zijnen klagen steen en been over het gepriegel met de stopcontacten en de gaten voor de leidingen die ze in het hout moeten boren, maar ze timmeren opgewekt en moedig door. Het zijn nogal veel stopcontacten omdat de Franse NEN voorschrijft dat lampen en stopcontacten niet op dezelfde groep mogen, en elke radiator of ander apparaat met een flink wattage, zijn eigen groep dient te hebben. Dat resulteert dus in heel veel leidingen en stopcontacten. Als ze de onderste lagen gehad hebben wordt het gatenboren fors minder en kunnen ze mijlen gaan maken. Nog een week en ze kunnen aan het dak beginnen, aldus Hubert. Lijkt ons persoonlijk wat optimistisch ingeschat, maar aan de andere kant willen we zijn onverwoestbaar posisitieve inslag natuurlijk juist nu niet de kop in drukken.

Op de foto is goed te zien dat ze braaf Poop's strips bevestigen. Deze moeten compenseren voor de Russische zuinigheid die maakt dat balken die oorspronkelijk zouden doorlopen, in twee of drie stukken zijn aangeleverd.

En dan het weerbericht: morgenochtend droog, morgenmiddag eventueel een onweersbui. We kijken uit naar de volgende update.

Woeps

2008-04-14T21:14:00.003+02:00

... en toen lag er 10 centimeter verse sneeuw. Vandaag is er dus niet zoveel gebeurd. Morgen schijnt de zon, dus dan hopelijk weer wat voortgang.

T'is wel een prachtig plaatje...

Nog meer voortgang

2008-04-12T20:43:00.003+02:00

En weer zo'n fijne foto uit Frankrijk. Je ziet hier de noordkant waar de voordeur gepland staat. Op de achtergrond zie je dat de bouwers een kraantje gefabriekt hebben. Dat soort creativiteit, daar houden we van.

De eerste laag!

2008-04-10T21:01:00.006+02:00

Zojuist per sms een foto van de eerste balkenlaag gekregen...

We hebben hem op onze laptop weten te krijgen (waar we erg trots op zijn) en hebben er zojuist ongeveer een uur naar zitten staren. Poop is helemaal enthousiast over de manier waarop de mannen het lijken aan te pakken, bewondert de installaties die ze hebben gefabriekt zoals de loopplank en de steiger (half te zien op de achtergrond) en heeft er al met al bijzonder veel vertrouwen in.

Kleine extra uitdaging is dat de codes op de balken die de positie in het huis aangaven, niet langer leesbaar zijn. Dat is op zijn zachtst gezegd onhandig, want nu moet elke balk bestudeerd worden om er achter te komen welke het is. Gelukkig hebben we de lijst met geleverde balken indertijd in excell overgetypt, en heeft Poop met vooruitziende blik alle gegevens in aparte kolommen gezet. Leve de techniek, want nu kunnen we op alle mogelijke varianten sorteren. Poop heeft een nieuwe lijst gemaild gesorteerd naar lengte, en daar zijn ze nu mee aan de slag.

Hubert heeft dagelijks met Poop contact om de aanpak door te spreken dus ook dat gaat goed. Liever 10x vragen dan 1x verprutsen is het devies. Hubert lijkt eindelijk echt in zijn element te zijn en laat zich niet op de kop zitten door de vele regenbuien die ons lotje aandoen.

Want het enige wat een tikje tegenzit is het weer. Die 300 dagen zon per jaar die de regio claimt te hebben, worden kennelijk niet in april gescoord, want net als vorig jaar april regent het zeker de helft van de tijd.

Dat vinden we natuurlijk best het sneu voor de mannen (die geloof ik voornamelijk korte broeken bij zich hebben) maar ondertussen genieten wij toch vooral van het idee dat er nu eindelijk goed gewerkt wordt. Weer of geen weer.

't is heus heus heus...

2008-04-04T22:32:00.005+02:00

...de bouwploeg is onderweg naar ons Lotje. Min of meer volgens planning vertrekken een gare stationwagen met hond en een busje met aanhanger richting het zonnige zuiden. Poop is ingescheept in de station van Johnny-met-de-boxer en meldt om 21.00 dat de grens met Belgie is gepasseerd.

Wat kun je er verder over zeggen. Als de beloofde vaardigheden van onze artisans nu niet al te zeer tegenvallen, lijkt het er op dat onze blokhut eind deze maand overeind staat... Precies een jaar na het binnenkrijgen van de bouwvergunning. Wow.

Het moet nu toch wel heel gek lopen...

2008-03-18T22:48:00.005+01:00

Jaja, "het moet nu toch wel heel gek lopen, wil de ploeg die we nu klaar hebben staan nog afhaken", zegt Poop terwijl hij zojuist een wijntje inschenkt.

Hoe dat zo? Nou, omdat de ploeg die het nu moet gaan doen bestaat uit Hubert aka onze aannemer, een vriend van Hubert -een begenadigd standbouwer- en diens studerende zoon, en nog een losse bouwvakker voor het zware werk. Een bont allegaartje. En het feit dat Hubert deel uitmaakt van dit geheel, geeft wel aan hoe hoog de nood inmiddels is.

Wat ging hier aan vooraf? Te veel om te vertellen eigenlijk. We werden er zo moe van, dat we niet eens de fut meer hadden om nog verslag van onze soap te doen. Het werd ook wel een behoorlijk sneu verhaal zo langzamer hand.

Voor de liefhebbers hier de korte versie: Hubert had dus een Engelse dame met Poolse contacten gevonden, die in december een bouwploeg ging regelen. Die bouwploeg ging niet door. Toen kwam er een ploeg die in januari zou starten. Die verhoogde last minute de tarieven met 250%. Toen was er een derde ploeg die in maart zou starten. Poop is nog naar Polen gegaan om met de beoogde voorman te spreken. Het zag er allemaal heel goed uit.

Totdat we drie dingen ontdekten. De Engelse dame kreeg het niet voor elkaar om ze op een legale manier in te huren. Het tarief dat we met ze hadden afgesproken werd ineens door de Engelse dame met 3000 euro verhoogd, ook tot verassing van de Polen in kwestie. En last but not least wenste de Engelse dame ook nog een op nacalculatie te bepalen bedrag voor zichzelf voor 'alle handling en toestanden', buiten haar marge...

De mailtjes en telefoongesprekken tussen ons en de Engelse dame werden al maar onsmakelijker van toon, met als dieptepunt haar reactie toen ik bleef eisen dat we ze graag legaal wilden inhuren: 'they will be working in the mountains of France, nobody will notice...' Dat was dus exit bouwploeg 3 en exit Engelse dame.

En zo kan het gebeuren dat Hubert, inmiddels zelf ook wanhopig, met zijn vrienden ons huis gaat opbouwen. En dat wij daar ineens heel erg veel vertrouwen in hebben.

5 april start de bouw. Wordt vervolgd.

Het kon niet fout gaan...

2008-01-24T21:09:00.000+01:00

... maar het gebeurde toch. De ingehuurde bouwploeg verhoogde vandaag het tarief met 250%. Waarschijnlijk in de overtuiging dat we op het allerlaatste moment toch wel overal mee akkoord zouden gaan. Nou, zo wanhopig zijn we ook weer niet. Wel erg chagrijnig, dat spreekt voor zich.

Exit bouwploeg, wordt vervolgd.

Vervolgens natuurlijk weer ettelijke telefoongesprekken gevoerd om alles af te zeggen wat we keurig geregeld hadden, waarbij ik wel met lichte trots constateer dat mijn Frans zolangzamerhand aardig op peil is.

Klein pluspuntje is dat we nu ons even geen zorgen hoeven te maken over de sneeuw. Wicher mailde gisteravond nog dat er echt heel veel sneeuw voor de garage en op het pad naar beneden ligt. We moesten er rekening mee houden dat het gewoonweg niet zou lukken om de caravans van de berg af te krijgen. En de leverancier van het extra hout belde gisteren ook al om zijn zorgen over de sneeuw uit te spreken. Hij wil wachten tot de sneeuw verdwenen is, omdat de vrachtwagen zo niet bij ons huis kan komen.

Even resetten dus. In maart gaan we verder.

Volgende trip wordt een relaxvakantie in februari naar de Caribbean, waar zuslief Annemiek met haar gezin rondzeilt. Ook niet probleemloos overigens, getuige hun blog: http://deavonturenvandehartbeat.blogspot.com/.

Het blijkt maar weer: het verwezenlijken van je dromen moet je niet licht opvatten. Het kost een hoop energie en doorzettingsvermogen.

Zaterdag gaat het gebeuren

2008-01-23T21:39:00.000+01:00

Het is heus. De vluchten zijn geboekt. De huurauto is geboekt. De hotelkamers zijn geboekt. De kampeerplaats wordt sneeuwvrij gemaakt... Deze zaterdag komt de voltallige bouwploeg - met de projectleider, en het bouwmanagement, en de aannemer, en Poop - bijeen in Frankrijk. Onder leiding van Poop wordt het hele project doorgesproken met de Poolse projectleider. Geen overbodige luxe, omdat de bouwtekeningen niet direct voor zich spreken en teveel ruimte laten voor ongewenste constructies.
We hebben dan ook besloten dat Poop ieder weekend op en neer vliegt om het werk te bespreken en de voortgang te monitoren. Iets waar Poop behoorlijk naar uitkijkt en ik wat minder, maar t'is voor de goede zaak en de moeite ongetwijfeld meer dan waard.

Om de feestvreugde compleet te maken belde gisteren de lokale bouwmarkt waar we de dakbalken en nog wat overige kritische verstevigingen hebben besteld, om te vertellen dat er vrijdag geleverd gaat worden. Zowaar conform de afgesproken leverdatum. We beschouwen het als een goed voorteken. Vanaf nu loopt alles als een zonnetje!

Op naar Frankrijk waar de Poolse bouwploeg een goede warming-up staat te wachten. Ze moeten allereerst het pad naar de garage waar de caravan gestald staat sneeuwvrij maken, omdat deze anders niet naar beneden gebracht kan worden. Maar goed, dat is dan ook de allerlaatste hobbel. Voor nu althans. Er zullen vast nog hobbels komen, maar ze worden steeds kleiner...

Oud&Nieuw in Frankrijk

2008-01-01T22:04:00.002+01:00

Derde Kerstdag zijn we richting ons lotje getrokken om hier eens even goed te genieten. Toen we al weer bijna twee jaar geleden ons oog lieten vallen op dit stukje berg, lag er flink sneeuw en sindsdien popelen we om hier een weekje winter te ervaren. Nu is het dan zover.

We worden begroet door onze prachtige houtstapels die braaf liggen te wachten onder hun besneeuwde zeiltjes. De bouwploeg komt er aan, maar niet eerder dan na de jaarwisseling.

Het wordt dus eindelijk een echte vakantieweek hier in Frankrijk. We karren elke dag naar La Joue du Loup, een skistationnetje dat deel uit maakt van Super Devoluy en dat in ongeveer een half uur is aan te rijden. De rit er naar toe is al een feest door een prachtig witte vallei, en op skies met peuter en kleuter is net zo leuk als we hadden gehoopt. Of ze nu verbeten oefenen op de 'pizzapunt', zich joelend tussen onze benen naar beneden laten suizen, opgewonden in de stoeltjeslift constateren hoe hoog ze zitten, helemaal trots zelf boven komen met de babylift, of gierend van de lach op hun billensleetjes van de berg tollen; het is allemaal even leuk.

En de vooruitzichten zijn gunstig. Het idee dat de Russen ons huis gaan bouwen is nu ook eindelijk door onze aannemer opgegeven. We hebben inmiddels contact met een Engelse intermediair die Poolse ploegen verzorgt (wat zijn we toch internationaal bezig). Poop heeft al met de dame in kwestie aan de lijn gezeten en heeft er een bijzonder goed gevoel van gekregen. Het ziet er naar uit dat onze blokhut in 2008 toch werkelijk gestalte gaat krijgen!

Vanaf deze plek, op een steenworp afstand van ons lotje, wensen we alle bloglezers een geweldig 2008. Wij hebben er zin in!

Een foto zegt meer dan 1000 woorden...

2007-12-09T17:20:00.000+01:00

Wat was het gaaf om Poop thuis te verwelkomen en de foto's van het hout te bekijken. Enorme stapels liggen te stralen op ons lotje. Het was nog een megaklus geweest - die eigenlijk alleen een echte Poop kan klaren - om alles op tijd af te krijgen.

Donderdagochtend zeilen kopen, leuk doen met de chauffeurs, extra geld regelen omdat de manitou voor het lossen ineens 300 euro duurder was, als een dolle 54 balken zagen om het hout op te kunnen leggen (met dank aan Wicher voor het hout, en de kettingzaag....) en vervolgens alles beneden klaarleggen.
Dit alles met de gehuurde Opel Corsa, die er niet echt op toegerust was qua formaat...

En de volgende dag om 7.45 aanwezig zijn voor het lossen van de balken en als hoogtepunt twee keer naar het douanekantoor in Gap voor een ontbrekend stempel. Zoals alle ontbrekende stempels was ook deze essentieel. Het bleek het stempel te zijn ter bevestiging van de BTW-afdracht over de waarde van de blokhut, aan de Franse regering.

Woeps. Dat was nieuw. Vooral voor de aannemer die in eerste instantie maar niet kon geloven dat hij dat echt moest betalen. Gelukkig is Poop een ervaren projectleider met een hoop overtuigingskracht... en zo werd ook deze hobbel genomen.

Nadat dit alles achter de rug was moest Poop nog even als een dolle al het hout afdekken. Geen klein klusje, aangezien de stapels tot 4 meter hoog reiken.
En dan om 15.30 weer hop de auto in om terug naar Marseille te karren om op tijd het vliegtuig te halen... Een productief dagje dus!

En nu is hij weer thuis en krijgen we geen genoeg van het staren naar de foto's van onze balken. En van de paklijst waar ze allemaal op staan met een code die hun positie in het huis aangeeft. Die lijst tikken we nu over in excell zodat we er iets van kunnen bakken waar de bouwers bij wijze van instructie mee aan de gang kunnen. Wederom een megaklus (ongeveer 600 balken) maar eentje die we met liefde uitvoeren.

Tot nu toe lijkt de lading completer dan we durfden te hopen. De hoeveelheid hout is in elk geval voldoende om de bouw te beginnen, en wat er ontbreekt, lossen we wel op.

En dus... Champagne!

Nastrovia...

2007-12-06T11:19:00.000+01:00

... "The wood has landed..." en Poop zit aan het bier met de Russische chauffeurs. Twee joekels van vrachtwagens staan klaar om uitgeladen te worden. Gelukkig hebben de chauffeurs geen enkel bezwaar tegen een dagje wandelen en relaxen op La Montagne, zodat Poop rustig aan de gang kan met het klaarleggen van de laadvloer.
Maar nu eerst een Russisch biertje. Nastrovia dus!

Onderweg!

2007-12-05T22:03:00.000+01:00

Zojuist is Poop op het vliegtuig gestapt om onze blokhut persoonlijk welkom te heten als deze op ons lotje arriveert. Hetgeen hoogstwaarschijnlijk morgenvroeg en misschien zelfs al vanavond gebeurt... Het is niet te geloven. Sinterklaas bestaat!

Vrijdag om 8.00 uur zal het hout worden gelost en Poop is morgen nog druk met het treffen van de noodzakelijke voorbereidingen. Dus als de trucks nog onverwachte vertraging oplopen, hebben we nog een dag speling. Kan niet fout gaan! Haha.

Dinsdag belde ik nog maar eens met de transportfirma in St. Petersburg om persoonlijk te informeren wanneer de boel nu precies zou arriveren. Ik moest een half uur later terug bellen. Dat deed ik. Het werd een leuk gesprek:
"Hello, here I call again to hear when our trucks to France will arrive. I talked to your colleague with extension 205".
" Tricks? What tricks?"
"No, no tricks; TRUCKS"
"Trucks? What trucks?"
"You know, trucks, Lastkraftwagen"
"Wagons?"
"Yes, wagons. Loaded with wood."
"Wood?"
"Yes, wood. Like trees, but without branches".
"I know what wood is!"
Enfin. Ik bleek het verkeerde nummer gedraaid te hebben. Dat verklaarde een hoop. Daarna vlot de juiste meneer van het juiste bedrijf aan de lijn gekregen, die bevestigde dat ons hout donderdag zou worden afgeleverd.

Zo zie je maar. Nooit de moed verliezen en blijven lachen.

Opladen!

2007-11-26T22:37:00.000+01:00

GROOT nieuws! Ze zijn vandaag gaan opladen. "Sorry voor de vertraging, vanaf nu zal alles volgens schema verlopen". En het schema is dat de boel volgende week maandag in Frankrijk arriveert. Het is niet te geloven.

De aannemer wacht deze week nog af of hij de Russen zover krijgt dat ze binnen het contract de hut bouwen (sorry Annemiek, wij blijven het een hut noemen:-), maar hij heeft inmiddels een alternatief achter de hand mocht hij er met Elena niet uitkomen. Nou, wij hopen zo langzamerhand dat hij er met Elena niet uitkomt, want wij zijn echt helemaal klaar met deze communicatieschuwe troela! Geef ons maar een stel fijne klusPolen. Ook geen geneuzel met visa, valuta en wat er verder allemaal mis kan gaan.

Volgende stap is dat we een mannetje regelen om het hout van de vrachtwagen te krijgen. Dat gaan we doen als de wagens de EU binnen zijn. En dan maar hopen dat het niet teveel gaat sneeuwen. Hmmmm, maar een dekzeiltje meenemen als we er in December naar toe gaan.

Maar dat is allemaal van later zorg. Nu zijn we blij!

?

2007-11-24T00:21:00.000+01:00

En toen was het 23 november. De dag waarop de vrachtwagens met ons hout uit Rusland zouden vertrekken. Is het gelukt? We hebben geen idee. Onze aannemer ontdekte dat de contactpersoon bij het transportbedrijf waarmee hij woensdag nog zo gezellig gemaild had, vanaf heden niet langer in dienst is...
De meneer die hij vandaag aan de lijn had, zou even bellen met Elena (onze contactpersoon-met-communicatievrees van het bouwbedrijf) om te horen hoe het ging met het transport. Nou, u begrijpt dat dat bij ons wel weer even de deur dicht deed.
Maar goed, aangezien we verder geen rare berichten hebben ontvangen, en dit echt een vreselijk betrouwbare firma lijkt (Oostenrijks, met vestigingen door heel Europa) hebben we toch maar een flesje ontkurkt. Een kleintje. Geen echte champi; Spumante om mee te oefenen... een mens moet af en toe wat vieren nietwaar.

Communicatiebombardement

2007-11-13T22:13:00.000+01:00

Vandaag beleefden wij zowaar een communicatiebombardement. De Oostenrijkse potentiele vervoerder meldde dat hij vrachtwagens had gevonden die voor een redelijke prijs kunnen rijden. Hij had nog wel wat vragen over de aard van de papieren, die Elena -die de hut bouwt- zou moeten kunnen beantwoorden. Een klein kinkje, want Elena beantwoordt in principe geen vragen. Irina -de Russische potentiele vervoerder- meldde ook eindelijk ergens twee vrachtwagens te hebben ontdekt die 22 november kunnen worden beladen... Zelfs Elena verstuurde een mailtje, met de bevestiging dat ze 22 november de boel opladen. Tussendoor stuurde onze aannemer ook nog wat mailtjes naar alle partijen met ingewikkelde vragen over de laadrichting - opzij, van boven of van achteren...- papierwerk en of Elena nog ooit van plan is op zijn lijst van 21 ontbeantwoorde vragen te reageren. Waaronder een aantal interessante zoals 'zijn de ramen al klaar' en 'hoe zit het met de bouwploeg'.

Wij vinden het toch wel een ervaring om getuige te zijn van zo'n ongeloofelijk vertoon van naiviteit.
Wat ons betreft is het hoofdstuk Rusland afgesloten als het hout eenmaal in Frankrijk ligt. Het feit dat er nog nooit een vraag is beantwoord die over iets anders ging dan het design van de hut, is wat ons betreft genoeg bewijs dat ze echt niets anders van plan zijn te leveren. Dit overigens los van het feit dat onze dromer niets op papier heeft staan over ramen fabriceren, laat staan de hut opbouwen.

Op mijn vraag of hij ze had betaald voor de ramen heeft hij twee maanden geleden bevestigend geantwoord. Ik hoop maar dat hij dat gejokt heeft. Vooral voor hem. Het enige realistische wat hij de afgelopen tijd gezegd heeft, is dat hij snapt dat dit alles zijn probleem is om op te lossen, en niet het onze. Toch fijn, zo'n aanneemovereenkomst.

Maar goed, de vrachtwagens zijn geboekt en bevestigd voor 22 november! Nog heel even, en dan mag de champagne open...

Herfst in Frankrijk

2007-10-30T22:57:00.001+01:00

Zoals aangekondigd brengen we de herfstvakantie door op ons lotje. Vanuit een comfortabel appartement stampen we door de ochtendrijp om onze hele kelder bevroren aan te treffen. Poop sluit het water af en herstelt een ravage bij de hoofdaansluiting, net buiten de kelder. Het is duidelijk dat we geen dag te vroeg zijn met het winterklaar maken.

Terwijl Poop de vloer behandelt met vochtwerende smurrie en een nooddak boven de badkamer installeert, vermaak ik mij met de kids.
Het weer is ons bijzonder goed gezind en we vergapen ons aan de herfstwereld. Wat is het licht hier anders dan in Nederland. Je merkt echt dat je op 1300 meter hoogte zit. De lucht is zoveel helderder, de kleuren zoveel feller. Echt prachtig.

Ondertussen moeten we natuurlijk aan diverse buren en bekenden uitleggen waarom onze hut er nog niet is en waarom we desondanks nog niet wanhopig zijn. Het antwoord is simpel: we genieten ons suf van wat we inmiddels gerealiseerd hebben, en zijn er van overtuigd dat het met de rest ook wel goed komt.

Gelukkig maar dat we zo Zen zijn, want er is natuurlijk geen enkele beweging waargenomen aan het Russische front...

Het gerucht gaat

2007-10-18T23:15:00.000+02:00

Het gerucht gaat dat ze (de Russen) eventueel mogelijkerwijs al vertrokken zijn... Althans, daar gaat onze aannemer van uit. Ja, u leest het goed, hij gaat er van uit. Hoe heeft het zover kunnen komen? Nou, dat heeft Elena (van de Russen) namelijk vorige week beloofd. En aangezien zij in de tussentijd geen tegenberichten deze kant op heeft gestuurd, gaat hij er dus van uit (daar is ie weer) dat het transport onderweg is.

Het is duidelijk dat onze aannemer geen trouwe lezer van dit weblog is. Ware hij dat wel, dan zou hij weten -net als de rest van onze tribune- dat gedane toezeggingen uit die hoek weinig voorspellende waarde hebben.

Wij laten ons in elk geval niet meer van de kook (of aan de kook - wat u wil) brengen en gaan met de herfstvakantie lekker naar Frankrijk. Niet al te veel doen, kelder voorbereiden op de winter en verder lekker wandelen.

En stel (stel, stel, stel) dat de Russen toch in die week komen, dan zijn we alle frustratie in 1 klap vergeten. We kijken er nu al naar uit.

'Voortgang'

2007-09-16T22:06:00.000+02:00

Nou ja, eigenlijk mag het de naam voortgang niet hebben, maar er heeft weer enige communicatie plaatsgevonden en daar worden wij toch telkens heel blij van.
We hadden ons inmiddels ingesteld op levering na de winter, aangezien talloze 'deskundige websites' melding maken van extreme houttekorten en leveringsproblemen door de slappe winter van 2007 (sompige bosgrond maakt kap onmogelijk) en de hysterische vraag uit China (bossen verdwijnen in Chinese elektriciteitscentrales).
Als je dan ineens het bericht krijgt dat de douane bezig is onze hut balk-voor-balk op eventueel ongedierte te inspecteren, voelt dat als enorme tijdwinst.
Met een beetje mazzel zijn ze aan het bouwen als wij in de herfstvakantie weer richting ons lotje trekken.

Zo niet, dan moet er een nooddak op en staan we voor een irritante en tijdrovende klus.

Maar... we laten ons nog steeds niet kisten. Ooit wordt die hut neergezet, en blijft er van deze fase alleen een verhaal over:-)

Weer thuis

2007-09-04T22:43:00.001+02:00

En uiteindelijk komt ook een vakantie van 6 weken ten einde. Inmiddels draait al weer het zevende wasje in de wasmachine thuis. We hebben de kelder zo goed mogelijk beveiligd tegen lokaal gespuis met een slot op de deur, een plank voor het kelderraam, een hek voor de opgang, een bordje met 'defense d'entrer' en een detectielamp op de muur.

We vertrokken met gemengde gevoelens. We zijn lang niet zo ver gekomen als de bedoeling was, wat natuurlijk komt omdat de aannemer nog niet heeft geleverd. Aan de andere kant hebben we heerlijk vertoefd op en om ons lotje, de omgeving verder verkend, genoten van 6 weken met de kids, en -niet onbelangrijk- toch ook de nodige voortgang met het huis geboekt.
We hebben nu immers:
- een kelder (!)
- drie gemetselde binnenmuren
- isolatie op de muren van de badkamer
- een werkende wasmachine
- een werkend toilet
- een aangesloten ligbad
- een werkende klus-wasbak
- een hele zooi waterleidingen en afvoeren.

En last but not least 10 op het talud geplante hedra's (notabene van hollandse makelij, maar voor 3 euri pst gekocht bij de Jardiland) en opkomend paars bloeiend veldgras.

En nu maar wachten op het volgende levensteken van de Russen. Volgens de laaste aangepaste planning komen ze eind volgende week aan op ons lotje...

In de Kip!

2007-08-19T22:57:00.000+02:00

We zijn beroofd. Iedereen die we het vertellen reageert met een mengeling van ontzetting en 'tsja, dat gebeurt dus ook in Frankrijk...', maar dat maakt de ellende er niet minder om. Vrijdagochtend tijdens de levering van ons dak, ontdekte Poop dat al zijn gereedschap, tot en met de kleinste schroevendraaier, uit de kelder is gestolen.Helemaal ziek zijn we er van. Tuurlijk. Achteraf kun je zeggen dat je dan ook maar niet moet denken dat je hier in Frankrijk op een berg in the middle of nowhere je gereedschapskoffer gewoon in je kelder kunt laten staan... maar dat dachten we dus wel...

Nadat we een beetje van de schok bekomen zijn, geholpen door onder andere de warme 'als we iets voor jullie kunnen doen' reacties van onze Franse bovenburen, vertrekken we zeer chagrijnig richting Gap om nieuw gereedschap in te slaan. Poop neemt natuurlijk geen genoegen met de eerste de beste boormachine, dus het wordt een duur dagje. Gisteren hebben we ongeveer 1500 euro op de begroting bespaard door helemaal naar Avignon te karren voor de Brico Depot (de Lidl onder de Franse bouwmarkten), en die winst kunnen we dus vandaag weer uitgeven, grrr.

De dag is lang, met een uitermate knorrige Poop die in de ene bouwmarkt niet kan slagen vanwege de matige kwaliteit, en in de andere baalt van de hoge prijzen -zoals 25 euro voor een klauwhamer. Als we om half tien 's avonds langs onze kelder rijden, krijgen we een hartverzakking. Al onze vanmorgen afgeleverde rollen isolatiemateriaal zijn verdwenen. Vloekend en tierend staan we in het donker bij de restanten van ons dak. Weer voor zeker 1000 euro gestolen. Je kunt de bouwplaats hier kennelijk geen moment uit het oog verliezen. Poop is des duivels. Hij stelt zich op voor de dakpannen met fotocamera om de dieven vast te leggen, terwijl ik naar boven rijd om de caravan op te halen. Onze Russische vrienden zijn voorlopig de grens nog niet over, dus we zetten de Kip bij de kelder en gaan er in slapen tot de Russen komen.

Nog nafoeterend rijd ik omhoog, om de doorgang geblokkeerd te vinden door onze eigen aanhanger met ongeveer acht rollen isolatiemateriaal... Wat blijkt: onze lotgenoot Ton heeft de spullen naar boven gehaald om te voorkomen dat ze gestolen zouden worden... Beter een goede buur dan een foute dief! Wat ben ik opgelucht... Maar, opluchting of niet, wij slapen vanaf nu in de Kip.

Gisteravond om 23.45 reed er een oud model hatchback heel langzaam voorbij onze site. 40 meter verder stopte hij, om een kwartier later weer heel langzaam terug te rijden. Hij stond nog even stil ter hoogte van de caravan en vertrok naar beneden... Leve onze waakse Kip!

Ruim twee weken verder...

2007-08-07T23:31:00.001+02:00

… en eigenlijk zijn we nog niet zo heel veel verder opgeschoten. De kelderbouwer laat zich door onze aanwezigheid en vele telefoontjes volstrekt niet opjagen en is inmiddels twee weken te laat met opleveren. Wat daarbij niet helpt is dat zijn Bobcat waarmee hij beton moet storten, om de haverklap stuk is.

Nadat het werk bijna een week heeft stilgelegen zou hij gisteren werkelijk de keldervloer afmaken. Vol verwachting was Poop om 14.00 uur ter plaatse, om getuige te zijn van de zoveelste mishandeling van het apparaat. Om snel klaar te zijn gooiden de bouwers veel te veel cement in de molen, waardoor het ding volledig vastliep. Exit bouwers en wederom een dag uitloop.

Vandaag gebeurde er niets, en na maar weer eens gebeld te hebben met monsieur Perez, kregen we te horen dat hij morgen met een gehuurd apparaat terug komt om het werk af te maken.
Maar… er is ook voortgang. Poop heeft in het deel waar al wel beton is gestort alle muren gemetseld, en… de wasmachine geïnstalleerd!

Ondertussen in Rusland
Volgens de aannemer zijn ze in Rusland nog steeds ‘op schema’. Al is nog steeds niet helemaal duidelijk hoe dat schema er precies uitziet. Er is in elk geval gesuggereerd dat de bouwploeg van de fabriek hier 17 augustus arriveert. We nemen dan voor het gemak maar even aan dat ze dan ook van plan zijn het hout hier tegen die tijd af te leveren…

Druk bezig

2007-07-26T21:59:00.000+02:00

De kelder vordert gestaag. Ondertussen is Poop, samen met zijn ingehuurde neefje, druk bezig om alvast aan de binnenkant te werken. En Merijn en Wytze helpen mee met opruimen...
Helaas bleek vandaag dat de kelderbouwer aan de verkeerde kant de kelder heeft geteerd, tenijnde daar een partij grond tegenaan te gooien. Dat wordt dus vroeg reveille morgen om hem te zeggen dat hij de teer er weer vanaf mag zien te peuteren, en dat de grond tegen de andere kant (en dus niet onder de veranda) moet... En dat terwijl Poop het zo mooi had uitgetekend...

Op naar ons lotje!

2007-07-22T08:28:00.000+02:00

Met een volgepakte auto, een volgepakte dakkoffer en een volgepakte aanhanger zetten we over een half uur koers naar ons lotje. Poop heeft zijn extreme paktalent weer ten volle kunnen benutten, al mocht dat helaas niet beletten dat we onze ijskast hier moeten laten... Hij is net 1 cm te hoog voor de aanhanger en daar kan zelf Poop niks aan fixen...

Maar niet getreurd, wij gaan voor 6 weken naar Frankrijk. Gisteren nog een laatste update gekregen. Zo ziet het er dus uit als we aankomen.

We hebben de laptop bij ons en een wifi-kaart, dus hopelijk kunnen we vanaf nu spectaculaire voortgang-entries met grote regelmaat laten verschijnen!

Voortgang!

2007-07-18T21:04:00.000+02:00

Zie hier de door ons zo vurig gewenste foto van een bezige kelderbouwer...
Wicher zet hem flink onder druk om hem aan zijn initieel afgegeven planning te houden. Helemaal lukken gaat dat niet, maar als hij alles op alles zet is de kelder volgende week woensdag af. Net op tijd...

En vandaag nog een succesje: de trappen zijn geleverd. De eigenaar van de winkel heeft er zelfs een bus voor gehuurd om de vertraagde trap eigenhandig uit Belgie te halen. Check en vink. Nog vier dagen voordat we afreizen...

Lekker bezig...

2007-07-16T21:05:00.000+02:00

Onze aannemer heeft ons zowaar vandaag gemaild én gebeld om opgetogen te melden dat hij 'Elena' - onze vrouw in Rusland- heeft gesproken. Volgens Elena zijn 'ze lekker bezig' en liggen ze nog steeds op schema. Welk schema dat is, is tot op heden nog de vraag, want de detailplanning zit nog in de pipeline... Maar goed. Het feit dat er iemand -al is het dan in het hoge noorden van de Karelische Republiek - enthousiast is over de voortgang, is toch beslist hoopgevend.

En dan nu nog graag een prachtige foto van een bezige kelderbouwer, maar daar zullen we nog even op moeten wachten.
Het nieuwste nachtmerrie-scenario: het huis arriveert, mét bouwploeg, terwijl onze kelder nog als zakken cement op ons lotje ligt. Daar denken we maar niet te veel aan, en eerlijk is eerlijk, tot nu toe zijn alle hobbels toch steeds zonder al te veel kleerscheuren genomen...

Oh ja, vandaag nog even gebeld met de trappenwinkel.nl. Goed dat ik belde, nee helaas geen goed nieuws, ze gingen het niet halen. Na een ronkend mailtje gaan ze het nu weer wel halen. Wat kan er toch veel gebeuren in een uur.

Helemaal zat

2007-07-14T21:09:00.000+02:00

Helemaal zat worden we van al die partijen die hun afspraken niet nakomen. Van de Russen die nog steeds hun definitieve planning niet hebben doorgegeven, van de aannemer die op zijn manier de Russen maar niet te pakken krijgt ook al heeft hij al hun nummers -inclusief hun huisnummer - van de Franse kelderbouwer die al weken belooft verder te zullen gaan, maar nog geen centimeter muur heeft opgeleverd, ja zelfs van de Nederlandse trappenleverancier die donderdag, uiterlijk vrijdag zou bellen om te zeggen wanneer de trap geleverd zal worden, horen we niets.

De zonnige kant van de medaille is dat we volgende week zondag hoe dan ook afreizen naar Frankrijk om daar voor 6 weken onze tent op te slaan. Als het meezit kunnen we wat doen, als het tegenzit hebben we een fantastisch lange vakantie voor de boeg.

Ondertussen hebben we wel de allerlaatste allerdefiniefste tekeningen gekregen, waaronder deze 3D impressies. Mooi he? Ooit staat het er...

Woeps, '200 kg' zegt u?

2007-06-24T22:53:00.001+02:00

We vernemen net van de verkoper van de kachel dat deze 200 kg weegt... Zijn we eindelijk klaar met denken over wat voor kachel we willen, moeten we een list verzinnen om het ding in-de-auto-uit-de-auto-in-de-hut te krijgen. Poop is al weer begonnen met ontwerpen te verzinnen voor een draag-en-til constructie. Ik ga maar eens offertes opvragen voor het huren van een heftruck of zo voor een uur. Iemand nog tips?

Ondertussen op Marktplaats...

2007-06-24T20:49:00.000+02:00

Een blokhut moet niet alleen gebouwd worden, hij moet ook ingericht. Leve marktplaats! Van servies tot Kip (de caravan voor de bouwploeg); alles halen wij er vandaan. Onze jongste acquisitie is een houtkachel. Een hele mijlpaal, want daar zijn we maanden mee bezig geweest. Om te beginnen de keus voor het type verwarming. Van een Franse aanbieder kregen we een gloedvolle folder over aardwarmte binnen. Onze aannemer zweert bij een centraal verwarmingssysteem dat wordt aangejaagd door een elektrische boiler. Zelf gaan we een stapje verder en voelen we eigenlijk het meest voor een combinatie van een houtkachel die een centrale verwarming aanstuurt, en wordt bijgestaan door zonnecollectoren op het dak voor warm water als de haard niet brandt, en die ook kan draaien op de elektrische boiler als de zon niet schijnt... Het spreekt vanzelf dat dit een bijzonder complexe oplossing is, die bovendien nogal wat investeringen met zich meebrengt en die we dus voor 'later' parkeren. We gaan daarom voor nu voor vier losse systemen: een elektrische boiler van 200 liter in de badkamer, een kleine close-in boiler in de keuken, elektrische olie-gevulde radiatoren in de slaapkamers en een forse houtkachel in de woonkamer.
Omdat onze woonkamer gedurende het hele proces van opschalen nogal fors is uitgevallen (zo'n 200 kub) hebben we echt een joekel van een kachel nodig om de ruimte te verwarmen. Vandaag is dat dan eindelijk gelukt: via marktplaats een prachtige kachel gescoord met een vermogen van 16 kw! Het ding is van gietijzer en dus loodzwaar, maar dan heb je ook wat. Zoals de mogelijkheid om het hout er ook aan de zijkant in te stoppen, waardoor je met lekker grote blokken toe kunt, wat Poop weer scheelt in het hout-hakken. Extraatje voor mij is dat er een kookplaat bovenop zit waar je op kunt koken. Ik ga nu dus op zoek naar een bijpassende gietijzeren braadpan voor de stoofpot.

Het eerste beton is gestort!

2007-06-22T22:50:00.000+02:00

Net weer een update binnen gekregen. De kelderbouwer is nu echt goed bezig! Je ziet hier hoe het beton in de geulen wordt gestort. Dit is om het geheel in de berg te verankeren zodat we niet bij de eerste de beste regenbui (die vaker optreden dan de toeristische websites doen voorkomen) in onze hut van de berg af glijden.

De geulen zijn aan de achterkant ruim een halve meter diep en aan de voorkant ruim een hele meter, omdat aan de voorkant aarde is bijgestort om ons gat vlak te krijgen, en het fundament op de originele bodem moet liggen. Straks worden de dragende muren op de geulen geplaatst.

Update van de kelderbouwer

2007-06-20T22:39:00.000+02:00

De kelderbouwer leek zijn focus verloren te hebben; na het aanbrengen van de markeringen was hij een tijdje uit zicht. Een slechte zaak natuurlijk, want als straks de hut arriveert, is het natuurlijk wel handig als de kelder staat... Maar na het zoveelste telefoontje van Wicher om onze deadline maar weer eens te communiceren, bewoog er weer wat op ons lotje. Zie hier De Geul waarin de verankering voor het fundament gestort gaat worden... (je moet wel goed kijken om het te zien.)

De definitieve versie

2007-06-20T22:06:00.000+02:00

De Russen zijn terug, en hoe! We krijgen vandaag, geheel onverwacht, 3D tekeningen opgestuurd als bewijs dat ze alle correcties die Poop heeft doorgegeven, goed begrepen hebben. Het ziet er puik uit, onze hut.

Belangrijkste nieuwe feature zijn de ronde balken. Een wijziging ten opzichte van het ontwerp om redenen die ons tot op vandaag nog niet duidelijk zijn, maar die volgens de Russen absoluut noodzakelijk waren teneinde een deugdelijk product te kunnen garanderen. Vooruit dan maar.

We vermoeden dat het een pure kostenkwestie is: 240 mm rondhout vereist minder dikke bomen dan 240 mm vierkante balken. Maar als zij daar blij van worden, dan willen wij daar best in mee gaan. In onze allereerste versie gingen we ook uit van ronde balken, maar ergens in het proces zijn we die om weer andere redenen kwijt geraakt (ik ben zelfs de redenen vergeten, kun je nagaan). En nu zijn ze weer terug.

Enfin. Kijk zelf maar naar de impressie. Denk er een kelderverdieping en een prachtig berglandschap bij... schitterend toch? (klik op de plaatjes voor de vergroting).

De zuidkant. Met uitzicht op De Berg.

De Noordkant: de ingang met daarnaast ons slaapkamerraam. Boven de ramen van de kamers van de kinderen. Van daar uit heb je een prachtig uitzicht over Les Ecrins.

De Oostkant. Dit is de kant die je ziet als je vanaf de weg naar het huis kijkt. Deze kant kijkt richting de hoge pieken op de Italiaanse grens.

Boven water

2007-06-14T11:34:00.000+02:00

De aannemer belde zojuist om te melden dat hij weer contact heeft gehad met de bouwers. Pfjiew. De enige Engels-sprekende contactpersoon bleek twee weken in Duitsland te zijn geweest... Hadden ze wel even mogen doorgeven! Anyway, we zijn back on track, en ze verzekeren dat de planning van 1 augustus starten met bouwen, geen enkel probleem is.

Help, de Russen zijn zoek!

2007-06-13T22:13:00.000+02:00

Het is al twee weken stil op de lijn Leiden-Rusland. Vandaag onze aannemer gesproken; hij krijgt ook geen contact. Hij noemt het komisch dat ze ineens helemaal stil zijn gevallen. Persoonlijk zouden wij dat woord niet gebruiken. Hij vertelde in elk geval dat hij alvast op zoek is naar andere bouwers. Daar worden we natuurlijk helemaal niet vrolijk van, want afgezien van de waarschijnlijkheid dat het daarmee duurder wordt, wordt de planning daarmee ook in 1 klap onhaalbaar. Goed balen dus. Maar voordat we definitief bij de pakken neer gaan zitten, hopen we nog op een opleving van de communicatie.

Begonnen!

2007-06-10T22:44:00.000+02:00

Vandaag kregen we bericht uit Frankrijk: de Franse aannemer is met de kelder begonnen! Verder blijkt dat het hele huis 1 meter zuidwaarts wordt opgeschoven, in verband met een ellendig stuk rots dat in de weg zit. Nou ja, plek zat laten we maar zeggen:-)

Op de foto zie je de optrekjes-in-wording van de achterburen, en de markeringen voor de achterkant van het huis.

Terugblik: wat ligt inmiddels achter ons...

2007-06-05T20:54:00.003+02:00

November-januari 2005-2006: googelen en nog eens googelen
We wisten al tijden dat we ooit ergens op een berg een blokhut wilden bouwen. In het najaar van 2005 besloten we werk te maken van onze droom, en op zoek te gaan naar een geschikte plek. Ons jachtterrein: Frankrijk. De reden: we wilden een plek die in 1 dag aan te rijden is, in de bergen ligt en niet al te toeristisch is ontwikkeld. Oostenrijk viel om die laatste reden af, Italie was te ver en Zwitserland duldt geen buitenlandse huizenbezitters (of je moet heel veel 'juiste' mensen kennen). Frankrijk dus.

Januari 2006: Bingo!
Op een vrijdagavond stuiten we via gites.nl op een kleinschalig verkavelingsproject 'La Montagne' in de Hautes Alpes, vlak bij Gap. De eigenaar is Nederlander en heeft nog verscheidene prachtig vrij gelegen, en ruim bemeten kavels beschikbaar. We worden er helemaal warm van en sturen direct een mailtje. Dit is het! We weten het zeker: hooggelegen op 1300 meter, in de natuur, wel nutsvoorzieningen maar geen akelig grootschalig vakantiepark en voor een redelijke prijs.... en nu maar hopen dat de site up-to-date is en we inderdaad nog iets kunnen kopen! We kunnen er nauwelijks van slapen.

We bellen de volgende ochtend en krijgen te horen dat het stuk grond waar wij ons oog op hadden laten vallen net de avond er voor is verkocht, maar dat er nog een vergelijkbaar stuk vrij is. We zeggen direct toe dat we over twee weken langskomen om de grond te bekijken en dat we zeer geinteresseerd zijn. 'Als het er zo uitziet als op de plaatjes, dan kopen we het', zeggen we alvast toe. Dat hadden ze nog niet eerder meegemaakt:-)

Het kwam toevallig zo uit dat we eind januari een lang weekend gepland hadden in Oostenrijk. Dat viel wat ons betreft met wat goede wil prima te combineren met een trip naar Zuid-Frankrijk. We parkeerden de kids twee dagen eerder bij opa en oma (die 1000 tegenwerpingen hadden en ons even zo veel keren op het hart drukten toch vooral niets overhaast te doen) en stapten donderdagavond in de auto richting onze droomplek...

Om 12.00 uur waren we ter plaatse. Na een hartelijk onthaal met een zeer welkom kopje koffie, nam eigenaar Wicher ons mee om de kavel te bekijken. Toen we het van boven zagen wisten we het al. 'Waar kunnen we tekenen?'.

Van Petit Bois; een huis in Frankrijk

La Montagne is het landgoed van Wicher en Marijke Nijkamp. Zij runnen daar een prachtige natuurcamping, en verhuren een aantal appartementen. Een klein deel van hun 22ha hebben ze als 'Lotissement' te koop aangeboden: 11 kavels in totaal. Ongeveer de helft daarvan is door Nederlanders gekocht. Kijk voor meer info over la Montagne op http://giteslamontagne.chez-alice.fr/window.htm

Ons 'Lotje' in de sneeuw!

Het geplande uitzicht vanaf de Veranda

Ok, en nu?
Helemaal hyper van deze impulsaankoop rijden we de volgende dag naar onze wintersportbestemming. Al skiend hebben we vooral oog voor de diverse chaletjes. 's Avonds maken we op onze hotelkamer de eerste schetsen.

Eenmaal terug in Nederland gaan we op zoek naar aanbieders van blokhutten. Al snel stuiten we op een bouwer die belooft ons droomhuis voor een alleszins redelijke prijs te kunnen realiseren...

Maart 2006: tekenen
Mijn man is tekenverslaafd! Avonden, soms zelfs nachten, sleutelt Paul-Joop aan het ontwerp van het huis. Hij blijkt bijzonder handig met excel, en imponeert zelfs de architekt van onze aannemer met zijn creatie.

De allereerste versie van 'Le Petit Bois'; wat kleiner, maar nog met
externe vestibule aan de Westkant. Wat je hier ziet is de zuidkant met de veranda.

Mei 2006: ondertussen in Frankrijk
In mei is eindelijk de sneeuw verdwenen en beginnen de werkzaamheden voor de aanleg van de nutsvoorzieningen. Gelukkig houdt Wicher ons op de hoogte via een speciale site en plaatst hij regelmatig smaakmakende foto's.

Juni 2006: inspectie!
We slaan de tent op op de camping van La Montagne en genieten elke dag van de omgeving en de bemoedigende geluiden van de graafmachines. Gelukkig worden we alleen maar bevestigd in de juistheid van onze keuze. Het is hier werkelijk prachtig en we kunnen niet wachten om te gaan bouwen!

Augustus 2006: architektenleed
Het lukt maar niet iemand te vinden die onze tekeningen kan uitwerken. De oorspronkelijke architekt is inmiddels elders bezet, en het lijkt wel of alle overige architekten van de aardbodem verdwenen zijn. Onze aannemer stuurt eindeloos aanvragen in het rond en heeft na twee maanden eindelijk iemand die ons verder kan helpen. In theorie.

September 2006: nog meer leed en ergernis.
Degene die onze tekeningen moet uitwerken is een ramp. Hij kan niet lezen, niet rekenen en bovendien niet tekenen. Versie na versie zit vol fouten en verschijnt bovendien steevast veel later dan toegezegd. Inmiddels heb ik het Franse aanvraagformulier voor de bouwvergunning uitgeplozen, en kom ik tot de ontdekking dat je voor een plan dat onder de 170m2 blijft, helemaal geen architekt nodig hebt. Dat we dat niet eerder wisten! De tekeningen van Paul-Joop zijn meer dan goed genoeg om een bouwvergunning aan te vragen. En nu zitten wij met een architekt die niks presteert maar wel geld kost. De enige manier om nog onder hem uit te komen is hem te beschuldigen van wanprestatie en vervolgens de overeenkomst te ontbinden. Helaas... na een ronkende ingebrekestelling van onze kant, komt hij eindelijk met de definitieve tekeningen over de brug. Overigens nog steeds niet foutloos, maar nu we weten dat we hem niet nodig hebben laten we het er bij zitten. We hebben inmiddels 25% korting gekregen vanwege de vele fouten die wij er uit moesten halen, en verder zijn we blij dat we van hem af zijn.

November 2006: ondertussen in Frankrijk
'Oh oh die Fransen toch', is de titel van een smakelijk boek over klussen met Franse aannemers. Wicher weet er inmiddels alles van. Het werk loopt nu al 4 maanden achter op schema, en soms is de aannemer dagen onvindbaar. Maar langzaam doch zeker komt het eind in zicht. En eind november is de klus dan eindelijk geklaard en kan de definitieve overdracht van de grond, en daarmee de aanvraag van de bouwvergunning, plaatsvinden.

Zo ziet ons lotje er uit na de aanleg van de nutsvoorzieningen.

November 2006: domper uit Polen
Onze aannemer meldt een forse tegenslag; zijn Poolse bouwer heeft het bijltje erbij neergegooid. Hij heeft een aardig meisje ontmoet en wenst niet langer te klussen buiten een straal van 50 kilometer... ARGH!
Terwijl de aannemer naarstig op zoek gaat naar een andere partij, proberen wij ook andere offertes op te vragen. Dat valt niet mee. Het aanbod lijkt enorm, maar als je het kaf van het koren scheidt blijven er maar weinig partijen over die voor een redelijk bedrag een maatwerk blokhut kunnen verzorgen. Tenzij je een veredeld tuinhuisje wilt, danwel bereid bent de absolute hoofdprijs te betalen.
Als extra domper op ons budget blijkt de initiele indicatieprijs exclusief btw gegeven te zijn, en zijn de houtprijzen enorm zijn gestegen ivm de vraag uit China:-(

December 2006: van ons!
We hebben via onze notaris een machtiging getekend, en nu is de grond dan echt van ons!

Januari 2007: ander offerteleed
We hebben niet alleen een blokhut nodig, maar ook een betonnen onderkant en een gat om de onderkant in te plaatsen. Aangezien het veruit het meest praktisch is om dat door locale uitvoerders te laten doen, en wij hen natuurlijk ook hun business gunnen, vragen we te plaatse offertes aan. Waarmee maar weer eens een vooroordeel over de Franse bouwers wordt bevestigd: waar mogelijk daaien ze buitenlanders een poot uit. We hebben offerte aangevraagd bij dezelfde partij die werk voor onze toekomstige buren heeft gedaan, en onze prijs ligt maar liefst 2x zo hoog! Daar worden we niet vrolijk van.

We vragen overal offertes aan. Het graafwerk is niet het grootste probleem. Zonder al te veel moeite vinden we zelfs Nederlandse gravers die het stukken goedkoper doen dan de Fransen, inclusief het transport van het materieel, kun je nagaan!
Een grotere uitdaging vormt het vinden van een uitvoerder voor de kelder. We vragen zelfs offertes aan in Oostenrijk, Zwitserland en Duitsland (ein Fertigkeller bitte!) maar niemand heeft er zin in.

Ondertussen dienen we de aanvraag voor de bouwvergunning in, ook al hebben we geen idee of het hele project nog financieel uitvoerbaar is. Poop ziet het allemaal niet zo somber in. Hij is handig zat en bouwt desnoods de kelder zelf. Opgewekt stort hij zich op het internet om uit te vinden wat daar allemaal voor nodig is, terwijl ik mij blind staar op onze begroting.

Paul-Joop sleutelt nog wat aan het ontwerp: de vestibule aan de westkant gaat er af en de hele constructie wordt ruim een meter lager. Dat scheelt weer een paar kuub hout. De tekeningen zijn klaar. Nu nog wachten op een bouwer...

Februari 2007: nieuwe bouwers dienen zich aan
Half februari heeft de aannemer goed nieuws; hij heeft een partij gevonden die voor een goede prijs kan construeren, en die -niet minder belangrijk- tijd en zin heeft om ons huis in Frankrijk op te bouwen.

Op Poop zijn verjaardag komen we bijeen om het contract door te nemen. De prijs komt ongeveer 20.000 euro hoger uit dan de oorspronkelijke raming. Een hele slok, maar nog altijd een stuk gunstiger dan we van anderen geoffreerd hebben gekregen. De partij in kwestie is een grote onbekende uit Rusland. Onze aannemer heeft er een goed gevoel over. We hopen maar dat hij gelijk heeft, want we moeten direct een kwart van de bouwprijs over maken. Over vertrouwen gesproken...

Ook uit Frankrijk komen goede berichten. Wicher heeft zowel iemand voor het grondverzet, als iemand voor het bouwen van de kelderverdieping kunnen vinden. Als we deze offertes bij elkaar optellen komen we weer uit op dat wat we oorspronkelijk voor 'de onderkant' hadden begroot. We drinken er een wijntje op; we hebben weer een haalbare begroting.

Maart 2007: een puike Kip!

Volgens het contract dienen wij te zorgen voor onderkomen voor de bouwers tijdens de vier weken die ze nodig hebben in Frankrijk. We besluiten in overleg met de aannemer dat een flinke caravan met dito voortent goed genoeg moet zijn. Wicher heeft daar uiteindelijk een prachtige camping liggen, en Russische bouwers hebben heel wat minder noten op hun zang dan Nederlandse. (Een van de redenen waarom de Nederlandse offertes zo duur uitpakten was dat de heren werklui elk een hotelkamer voor zichzelf wensten...)

Via marktplaats scoren we een puike Kip-de-luxe uit 1980. Hoewel wij ons jaren hebben gekeerd tegen alles wat een caravan voortsleurde, was het liefde op het eerste gezicht. Alles er op en er aan, en dat voor nog geen 700 euro. Begin mei brengen we de Kip naar Frankrijk en zullen we hem een weekje uitproberen. Leuk!

In de tussentijd maken we kennis met Ton en Annemiek. Zij zijn de Nederlanders die vlak voor onze neus het door ons in eerste instantie gewenste lotje wegkaapten! Na veel uitgebreid telefooncontact en heen-en-weer gemail besluiten we om maar eens bij elkaar langs te gaan. Reuze nuttig om ervaringen uit te wisselen en gezellig bovendien.

Bericht uit Frankrijk: nog meer argh!!!
Volgens de Franse wet wordt een bouwvergunning geacht verstrekt te zijn als twee maanden na de aanvraag nog niets is vernomen van de gemeentelijke dan wel departementale ambtenarij. Hoopvol tikken wij de weken weg. Maar de Fransen zouden de Fransen natuurlijk niet zijn als het zo soepeltjes zou verlopen. En dus ontvangen wij minder dan twee weken voor het passeren van de deadline een in fantastisch Frans opgestelde brief: men is zeer vereerd ons te kunnen mededelen dat de aanvraag is ingegeschreven onder nummer bladiebla... maar... helaas... moeten ze ons op de hoogte stellen van het trieste feit dat onze aanvraag niet compleet is... Er blijkt een dwarsdoorsnede 'van-grens-tot-grens' te ontbreken. Wij hebben 4 dwarsdoorsnedes ingeleverd, inclusief alle nieuwe hoogtelijntjes, maar inderdaad, een overzicht van grens-tot-grens zat er niet bij...

Gelukkig blijken onze Nederlandse 'lotgenoten' op dezelfde dag precies dezelfde brief te hebben ontvangen. Navraag bij Wicher leert dat de gemeente behoefte had aan enige vertraging bij de uitgiftes van de vergunningen ivm gesteggel over de kleur van de daken. Er blijkt een communicatiestoornis opgetreden te zijn tussen de gemeente en het departement over de wenselijkheid van rode, dan wel grijze daken. Het zal ons een biet zijn, als we de vergunning maar krijgen....

Nadat we van de schok bekomen zijn levert Poop een prachtige dwarsdoorsnede in en nog een nieuwe hoogtekaart. Hopende dat dit de laatste hobbel was, beginnen we opnieuw de weken te tellen...

De graver graaft maar vast een gat. Dat is het enige wat hij mag doen nu we de vergunning nog niet hebben. We hebben dus nu grond, een gat en een Kip. Het schiet al op!

Gelukkig maakt Wicher weer mooie foto's van de vorderingen. Avonden staren we naar 'ons gat' en verheugen we ons op de rest.

April: wachten, wachten, wachten
Dit is een maand van wachten. Wachten op de uitwerking van de offerte door onze Nederlandse aannemer (de ramen zijn bijvoorbeeld nog een stelpost, evenals het transport), wachten op een levensteken van de Russen en vooral wachten op de bouwvergunning. De Fransen hadden een indicatie beloofd van de tijd die ze nodig zouden hebben om tot een beslissing te komen, maar het enige wat we uit Frankrijk binnen krijgen is een mailing voor aardwarmte. Ton en Annemiek vatten dit als een hoopvol teken op, ik zie het persoonlijk wat minder zonnig. Wat weerhoudt de Fransen er van om nog eens met een vertragingsactie te komen?

Wicher doet navraag op het gemeentehuis, maar die durven geen contact met het departement te zoeken. Het zou ze maar op de kast jagen...

Rare jongens die Fransen.

Mei 2007: naar Frankrijk!
We gebruiken de meivakantie om de Kip naar Frankrijk te brengen. Het valt niks tegen, rijden met een caravan. We trekken wel de aandacht met onze retro-Kip; mensen die na een inhaalmanoeuvre nieuwsgierig onze auto in kijken om vast te stellen hoe pluizig wij precies zijn... Precies wat wij anders ook doen:-)

Normaal rijden we het traject in een dag, maar nu stoppen we net voorbij Nancy. De volgende dag arriveren we tegen de avond op La Montagne. Reden we Nederland uit in een graad of 25, hier is het koud en nat. Maar dat mag de pret niet drukken; we zijn weer bij ons lotje!

Ton en Annemiek zijn ook gearriveerd met hun caravan. Ze hebben groot nieuws: hun bouwvergunning is binnen! We zijn natuurlijk hartstikke blij voor ze, maar balen ook een heel klein beetje dat die van ons kennelijk langer op zich laat wachten. We vragen ons af waarom, en hopen dat het puur toeval is. We kunnen werkelijk niks bedenken wat er mis zou moeten zijn met ons ontwerp. Laat staan met onze prachtige tekeningen waar Poop zo op heeft zitten zwoegen. Het enige wat we kunnen verzinnen is dat ze misschien onze ramen wat aan de grote kant vinden. Maar, werpen we zelf tegen, er staat nergens een voorschrift over maximale raamgrootte te lezen, dus daar moeten ze niet over zeuren.

Terwijl we rondrijden door de streek om ons te orienteren op bouwmarkten, zien we 'ons huis'! Werkelijk waar, op een heuvel staat een haast exacte uitwerking van ons ontwerp. Wat een prachtig huis:-)! We rijden er naar toe en maken een paar foto's. Als het departement onze vergunning afwijst, kunnen we in elk geval aantonen dat ze hetzelfde huis eerder wel hebben goedgekeurd.

Het is koud op La Montagne, maar gelukkig branden de kampvuurtjes prima. Wel een beetje rokerig, maar dat maakt de gezelligheid er niet minder om.

Poop en Ton spreken met de kelderbouwer de details door. Het ziet er allemaal prima uit en hij denkt eind mei/begin juni met het werk te beginnen. Dat loopt in elk geval als een zonnetje.

En dan... als we op vrijdag terugkomen van onze laatste bouwmarkt-snuffel-tour begroet Wicher ons met een megagrijns: hij wappert met onze bouwvergunning! Helemaal blij zijn we. Wat een opluchting! Nu pas durven we naar elkaar toe te geven wat een zorgen we ons hadden gemaakt. Als klap op de vuurpijl krijgt Poop telefonisch van onze aannemer te horen dat de technische tekeningen uit Rusland zijn gearriveerd en er goed uitzien. In ons hoofd breekt de zon door -gelukkig maar, want het regent nog steeds- en 's avonds drinken we er een borrel op met Ton en Annemiek.

Veel te snel naar onze smaak is de week voorbij. We maken nog een paar foto's van ons lotje en rijden weer naar huis. Nu maar hopen dat de almaar aanhoudende regen ons gat niet wegspoelt...

Eerste entry!

2007-06-01T23:41:00.000+02:00

Hierbij verklaren wij de weblog van de vorderingen van ons droomhuisje in Frankrijk voor geopend. Proost!

Hier zullen wij geregeld verslag doen van onze belevenissen, frustraties, hilarische momenten en-wat-er-al-niet-nog-in-het-verschiet-ligt.

Over drie maanden staat als het goed is ons huis. Het Grote Aftellen is begonnen.

Later volgt een samenvatting van al hetgeen aan dit moment vooraf ging...