Gered door de Franse Slag

Terwijl wij ons onwetend wentelden in onze vakantievoorpret, pakten in Frankrijk donkere wolken zich samen boven Petit Bois. Wat bleek het geval, de EDF -de Franse stroomleverancier- had onze laatste betaling nooit ontvangen. Zij stonden op punt ons af te sluiten. Hun factuur was teruggestuurd wegens een incompleet adres (hoe dat ineens kan laten we voor het verhaal maar even buiten beschouwing) en men had besloten dat wij een onbetrouwbare klant waren.

Voor ons zeer gelukkig, hadden ze hierover nog wel contact gezocht met Frédy - u weet wel, onze door-God-gezonden électricien - die vervolgens Wicher alarmeerde. Nadat ik Wicher maandag aan de lijn had gehad checkte ik direct onze persoonlijke pagina op de EDF website, zag ik dat de betalingstermijn inderdaad drie weken (!) was overschreden, verichtte ik acuut de betaling en mailde de EDF dat ik dat had gedaan.

De volgende dag maar even gebeld ter bevestiging. Nee, de betaling was nog niet binnen maar het was goed dat ik belde en tegen het eind van de week zou het geld vast wel binnen zijn en alles goedkomen.

Hmmm. Voor de zekerheid donderdagochtend nog maar eens gebeld. Het bedrag was inmiddels al lang afgeschreven. Maar helaas nee, de betaling was nog steeds niet binnen. Email ook nooit gezien en bovendien willen ze betaalbewijzen graag per fax ontvangen. Enfin, tradities moet je koesteren dus ik op kantoor een fax opgesnord en het betaalbewijs gefaxt. Nog maar eens bellen. Ja, de fax was binnen gekomen. Heel goed. Dan kunnen we u nu weer aansluiten.

Aansluiten? Pardon? Wij waren toch nog niet afgesloten? Ja hoor, maandag is de technicien van de ERDF op weg gegaan om ons uit het net te verwijderen. Maar geen nood, dat kan zo weer worden teruggedraaid. Dat wil zeggen, als we een persoon afvaardigen om getuige te zijn van de wederaansluitingshandelingen van de technicien. Want afsluiten mogen ze zelf, maar voor aansluiten hebben ze onze toestemming nodig. Volgt u het nog?

Enfin, ik nog een poging gewaagd iemand te bereiken om die taak op zich te nemen - het hele weekend zonder stroom te moeten zitten is immers geen prettig vooruitzicht - maar faalde daarin dus belde maar weer met de EDF om een afspraak voor maandag te maken.

En toen kwam alles toch nog goed. Bij het consulteren van de technicien over het vermoedelijke aanrijmoment, moest deze meneer bekennen dat hij aan de hele afsluiterij nog niet was toegekomen. Leve de Franse Slag. We hebben nog steeds stroom.

Twee gaten en een vuurtje

Hoera, we zijn weer hier!

Na een dagje inkeutelen is Poop vandaag direct aan de klus gegaan met de geplande tweede toiletruimte.
Eerste karweitje was het zagen van een gat voor de afvoer. Even goed positiebepalen in verband met een zware vloerbalk die recht onder de beoogde afvoor loopt, maar meten kan Poop als de beste, dus voor de lunch was het vloergat daar.

Het tweede gat was minder leuk. Dit viel weer in de categorie irritant-herstelwerk-door-gepruts-van-iemand-anders. Dit keer betrof het een actie van onze elektricien. Bij het hakken van een geul voor een aardedraad, heeft hij de reeds aangelegde afvoerleiding voor het boventoilet meerdere malen doorboord. Zonder daar verder iets aan te doen of melding van te maken heeft hij vervolgens de geul weer dichtgesmeerd. Het is dat Poop door deductie vaststelde dat dit gebeurd moet zijn, anders waren onze toiletlozingen vrolijk in de spau tussen de bad- en de logeerkamer terecht gekomen... Maar we waren verder zo ontzettend tevreden over onze Frédy - aan wie we ook wel gerefereerd hebben als onze 'door God gezonden elektricien'-, dat we er maar niet over gaan zeuren. We kloppen het haksel uit de sprei en de kleedjes, en gaan weer vrolijk verder.

Ondertussen heb ik mij enorm uitgeleefd in de tuin met het verwijderen van brandnetels, die we daarna met de kids hebben opgestookt in het eerste kampvuur van het seizoen. Wat een lentevreugd.


Voor het overige was het realiseren van het boventoilet een fijne klus, zonder rare tegenvallers. De grootste puzzel was het aansluiten van de afvoer op de buis een verdieping lager.
Het klinkt simpel, maar zie maar eens precies goed uit te komen zonder dat de buizen te veel onder spanning komen te staan... Ik vind het in elk geval weer heel knap...
En nu hebben we dus een extra plas-en-wasplek!

De rest van de vakantie was weer vooral genieten van onze directe omgeving. Wat hebben we toch een mooie berg bij de hand. De kinderen liepen deze vakantie wéér verder dan de vorige en kwamen nu zelfs op eigen kracht helemaal boven!


Kijk hier voor alle foto's van onze meivakantie in april

We staan al weer te trappelen!

Nog 6 nachtjes slapen, dan mogen we weer. De komende meivakantie krijgt toch een redelijk hoog klusgehalte. We hebben besloten dat het tijd is om de toiletruimte op de begane grond aan te pakken. Ingeklemd tussen de gang en onze slaapkamer is dit hok momenteel een multifunctionele plek waar de kinderen gebruik maken van ons oude campingtoilet, die tevenst dienst doet als schoonmaakkast en fungeert als bergplek voor spullen-waar-we-nog-geen-bestemming-voor-hebben.

Deze situatie had nog jaren kunnen voortduren, ware het niet dat we merkten tijdens de afgelopen vakantie, dat een extra toilet en wastafel best handig zouden kunnen zijn als je 5 logés hebt. Met de zomervakantie in het verschiet waarin we een gezin van 6 personen te logeren krijgen, is de realisatie van onze privé poedelplek tot prio 1 verheven.

Een mooi geloogd grenen toilettafeltje staat al jaren klaar om in gebruik te worden genomen, en dit weekend hebben we een prachtige wasbak op de kop getikt om er op te plaatsen. Een natuurstenen geval, dat ondanks zijn bescheiden afmetingen van 50 x 30 centimeter, natuurlijk weer loodzwaar is.


Wijs geworden wacht Poop met de aanschaf van de doorvoer en de chiffon tot in Frankrijk. Niet omdat hij zich zo enorm verheugt op de lokale bouwmarkten - in tegendeel; hij komt er altijd tamelijk knorrig vandaan - maar omdat het geheel uiteindelijk op een Franse leiding moet worden aangesloten, en wij inmiddels weten dat deze qua maatvoering, subtiel doch beslist afwijken van de Nederlandse.

Poop beperkt zich nu tot het voorbereiden van de boodschappenlijst, en ik denk na over wel-of-geen-gordijntje-onder-de-wasbak en wat-voor-spiegel-past-er-bij.

Wordt vervolgd!

Winter 2011; zoek de verschillen...

Nee, dit is geen gevalletje weersomslag; dit is het verschil tussen de winters 2010 en 2011 in de Hautes Alpes... De lokale bergmarmotten hadden in de herfst nog een recordhoeveelheid sneeuw voorspeld. Eén die de winter van 2010 zou overtreffen, maar het blijkt maar weer: geloof nooit wat de bergmarmotten zeggen.

Op de Céuse kon helaas geen meter geskied worden, maar in Devoluy - aan de ander kant van de 'klimaatgrens' - lag gelukkig ruim voldoende sneeuw op de pistes.


De kinderen gingen voor 7 ochtenden de klas in. Iets waar ze vooraf heftig tegen protesteerden, maar wat ze uiteindelijk heel erg goed beviel. Vooral dankzij de jolige leraar die een voorliefde had voor skien over hobbels, naast de piste en door de bosjes. Bovendien waren er twee Nederlandse kinderen die ook het liefst de hele dag deden alsof ze een Pokémon-figuur waren... Na een week behaalden de kids hun premiere-etoile; het derde niveau. En - zo werd vol trots gemeld - niet iedereen had het gehaald, dus het was echt een prestatie!


De degelijke off-piste training van onze 'Gigi' maakte dat we aan het einde van de week met de boys van de rode buckelpistes afkonden, dus hij heeft zijn werk goed gedaan. Geweldig om te zien hoe snel die ukken het oppakken en met hoeveel enthousiasme ze zich overal van af storten.

Reinier en Petra waren met hun drie kinderen de hele week bij ons te gast, en dat was supergezellig. De grote logeerkamer waar we in de herfstvakantie de laatste hand aan hadden gelegd, is uitvoerig in gebruik genomen. Heerlijk om met zoveel mensen in ons huis te zijn, en dan nog niet eens het gevoel te hebben dat het 'vol' is.




De kinderen vermaakten zich geweldig met elkaar, zowel op de piste als 's avonds in de hut.


Klustechnisch was het, zoals verwacht, een mager weekje. Poop heeft twee lampen opgehangen en wat takken verwijderd die de elektriciteitskabels in de weg zaten. Nu hing de helft van die kabels al los sinds de sneeuwval van vorig jaar, maar je zult net zien dat als ze zien dat onze takken de boel verder onder spanning zetten, ze de hele ellende in onze schoenen proberen te schuiven. Dan maar wat boom minder.

Ook al was de sneeuw dit jaar op La Montagne van een betreurenswaardig laag niveau; het uitzicht was er niet minder om.

Het was weer heerlijk om hier te zijn. Het voelde als een voorproefje van de meivakantie, en die is nog maar zes weken weg!



Kijk hier voor alle foto's van deze wintersportvakantie

De eerste sneeuw is al weer gevallen!

Deze veelbelovende foto ontvingen wij vandaag van Gerard en Brigitte. Het gaat goed met de winter op La Montagne. 's Nachts vriest het al 13 graden!
Met de natuurontwikkeling op de Ceuze gaat het ook voorspoedig; laatst heeft een roedel van 7 wolven de schaapsherder met kudde en al van de berg af gejaagd...

'Toujours la toit, c'est une passion'

'Hoe gaat het met het dak?' is een soort standaardbegroeting bij ons op de berg. Zeker nu de sneeuwhoeveelheden elk jaar lijken toe te nemen. Onze bovenbuurman merkte droog op dat aan het dak werken, een plaatselijke passie is.

Al in het voorjaar hadden we geconstateerd dat onze nokpannen ook deze winter niet ongeschonden door waren gekomen, en dat Poop nog vóór het nieuwe sneeuwseizoen omhoog moest voor herstelwerk. Door de vorig jaar geplaatste sneeuwhaken, waren de gewone pannen goeddeels intact. Maar bij de nok aangekomen bleek de ravage nog veel groter dan van tevoren ingeschat. Het aantal bestelde pannen was onvoldoende, maar gelukkig lagen her en der bij lotgenoten nog reservepannen die Poop kon gebruiken. En wat er daarna nog mankeerde, kluste hij weer heel met een onverslaanbare combinatie van kit en ducktape. Dat houdt wel weer een wintertje. En Poop heeft zijn geheime wapen ingezet: de pur-spuit. Zeven bussen pur heeft hij leeggespoten onder de nokpannen, en de verwachting is dat dit de druk beter verdeelt en dat de pannen het zullen houden.

Volgens Gerard en Brigitte heeft de plaatstelijke weerprofeet voor komende winter een hoeveelheid sneeuw voorspeld die die van vorig jaar zal evenaren, dus we zullen meemaken of dit nu gaat werken.

Een ander dakdingetje was het weer rechtkrijgen van de ondersteuning van de nok aan de zuidkant. Poop heeft deze zomer de hele ondersteuning van de noordkant verbeterd, maar zag daarbij dat de voorzijde ook nog niet geheel pluis was. Zoals al eerder gezegd, heeft onze Franse kelderbouwer zijn opdracht om een goed fundament voor de drie steunpalen te storten, niet al te perfectionistisch uitgevoerd. MEt als gevolg dat de hele middenpaal begon te verzakken.

Toen Poop aan het uitgraven sloeg, ontdekte hij dat er in plaats van de afgesproken halve meter, slechts 20 centimeter beton was gestort, en ook maar ten dele op de juiste plek.

Aan de slag dus. Het dak werd opgekrikt met twee kriks, de steunzuil ontmanteld, de betonplaat uitgegraven, het gat uitgediept, nieuw beton gestort, nieuw zuiltje er op, zuiltje volgestort, en de paal er weer met draadeinden op bevestigd.


Met het krikken van het dak had Poop van de zomer al ervaring op gedaan en de hele klus liep gesmeerd.

Maar er waren ook leúke klussen. Klussen waar we al jaren naar uitgekeken hebben. Zoals het ophangen van de lampen in de keuken en het inrichten van de grote logeerkamer in de kelder.




En er was tijd voor buitenspelen. De herfst is dé tijd om stevige wandelingen te maken. Niet te warm en nog geen sneeuw op de paden.

Gelukkig was het prachtig herfstweer en konden we genieten van al het moois dat we daar zo maar onder handbereik hebben. Overigens in alle varianten: zonnig, zacht, koud, winderig en zelfs met eerste-sneeuw.



De kinderen hebben zichzelf wederom overtroffen op de bergpaden en hebben weer net zo genoten als wij.



En nu breekt onze 'poolwinter' aan; pas over 4 maanden mogen we weer...

Klik hier voor al onze hefst-2010-foto's

Intermezzo

Nadat we in 2006 de grond hadden gekocht en in 2007 het hout voor de hut hadden besteld, kochten we als logische vervolgstap maar vast de lampen voor in de keuken. Een buitenkansje van wit porselein met blauw koeiendecor, waarvan we spijt gehad zouden hebben als we het hadden laten liggen... Gelukkig hebben ze gevieren de opslag en alle verplaatsingen overleefd en zijn we nu toe aan installatie. Maar... we hangen ze natuurlijk niet gewoon aan het plafond!

De afgelopen weken is Poop lekker aan de slag gegaan met het montagnarde armatuur.
Natuurlijk een eigen ontwerp dat in onze polderwerkplaats is gerealiseerd.


Het geheel is uitgevoerd in larikshout dat zowaar bij onze buurt-Gamma verkrijgbaar was.

Let op het fijne uitgesneden hartje; een thema dat op meerdere plekken terug komt in ons interieur, wat overigens heel normaal is in een montagnarde blokhut.

Voilá, het resultaat. Donderdag zetten we weer koers richting De Berg en zullen we ze installeren.

Verder staan er nog wat kleinere klussen op het programma zoals het plaatsen van de tussendeuren in de kelder en het in gebruik nemen van onze definitieve voordeur. De laatste is ook een "echte Poop" van balkenhout.

En dan rest er nog een serieuze hersteloperatie onder de veranda. Poop zal met Gerard de middenpaal rechtzetten. Deze steunt nu op een verkeerd gestorte betonplaat die langzaam wegzakt. Volslagen prutswerk van onze moitiee-moitiee-kelderbouwer Perez. Als je iets goed wil doen moet je het Poop laten doen, zucht.

Maar goed, we hebben er weer heel veel zin in en zullen natuurlijk verslag doen van de geboekte resultaten en het genoten hutgeluk!